Archief

Posts Tagged ‘banken’

Klanten zijn net mensen!

Bankklant

Jaap is een geslaagd ondernemer uit een ondernemersfamilie. Al generaties lang is hun familienaam verbonden aan de regio.

Jaap zelf, is Jaap zelf. Gewoon in zijn schoenen en niet er naast. Binnen zijn familie en mensen in zijn omgeving denken daar wel eens anders over. Jaap is namelijk een geslaagde ondernemer. En geslaagde ondernemers verdienen geld. Echt geld. Geen papieren geld of theoretisch geld. Want alleen met echt geld verdienen, waarborg je de continuïteit van jouw onderneming. Zo weet iedere échte ondernemer.

Wie genoeg geld verdient om de toko goed te laten draaien en daarnaast nog meer geld heeft, kan en mag dat uitgeven. Privé sparen is niet verplicht. Dus geeft Jaap ook écht geld uit. Op zijn eigen wijze, aan zijn eigen doelen. Sommigen vinden misschien dat je dan alles aan goede doelen moet schenken, maar zélf kun je ook een goed doel zijn.

Jaap doet beiden. Geld uitgeven en investeren in anderen én in zichzelf. Prima. Zo is hij gaan investeren in stenen en het restant in beursgenoteerde aandelen. Ergens eind 2015 besluit Jaap dat aandelen niet écht interessant genoeg zijn (ieder kwartaal turen naar twee A4’tjes van de vermogensbeheerders) en verkoopt zijn gehele aandelenportefeuille. Rücksichtslos. Tutti.

En dan gebeurt er iets heel vreemds. Zijn huisbankier die zijn zakelijke onroerendgoedportefeuille mede financiert, is ook zijn vermogensbeheerder.  Zoals ik met mijn achtergrond weet, zijn dat twee verschillende banken. De zakenbank die ondernemers financiert en de particuliere bank die zijn privévermogen beheert. Beide afdelingen hebben eigen systemen en eigen administraties. Zo, dat klinkt kil, denk je nu. En dat klopt ook.

Omdat Jaap zijn (privé) aandelenportefeuille verkocht heeft, staat hij te boek als klant met nul aandelen. Niet interessant voor de tak die vermogensbeheer heet.  Deze afdelingsadministratie poept automatisch een gedegen en standaardbrief uit.

Beste klant, u bent niet meer boeiend voor ons, dus u mag zich met vragen voortaan melden bij het lokale kantoortje om de hoek. Bel onze vermogensbeheerders vooral niet meer. Die zijn druk met échte, rendabele klanten. Toch met vriendelijke groet, uw jarenlange aandelen-trader”.

“Piswoest” beschrijft een klein stukje van Jaap’s gevoel. Hij, zijn familiebedrijf gaan way back en vanuit zijn loyaliteitsgevoel heeft Jaap vijfentwintig jaar de bancaire concurrentie buiten de deur gehouden. En waarvoor?

Als consultant van Jaap luister ik begripvol en besluit de zakelijke adviseur in te fluisteren. “Beste Henk, jouw collega’s van Private Banking hebben een brief gestuurd die jij ongetwijfeld niet gezien hebt. Jij hebt nog een groot zakelijk, financieel belang bij Jaap’s ondernemingen, dus kom er bij hem op terug, want het stoom komt uit zijn oren. Begin er vrijdag om 15.30 uur zélf over, toon begrip en verklaar de gang van zaken. Dat helpt”.

Die vrijdagmiddag zitten Jaap en ik om 15.20 uur klaar voor de afspraak met zijn zakelijke adviseur van de bank. De tijd verstrijkt. 15.30 uur wordt 15.40 uur. 15.40 uur wordt 15.50 uur. Henk van de bank komt om 16.00 uur binnen zeilen en opent het gesprek met de magische en onuitwisbare woorden: “Sorry dat ik te laat ben, maar ik kom net van een belangrijke klant af”. Kaboem. Klets. Strike! Dat was het einde van Henk en de bank in één volzin.

De cursus “behandel klanten, zoals je zelf behandeld wilt worden” is de vervolgopleiding op “klanten zijn net mensen”. Deze diploma’s halen, is onontbeerlijk in de zakelijke dienstverlening. Wat zeg ik? In iedere business. Onze Henk kan zich al vast inschrijven!

Categorieën:Bankzaken Tags: , , , ,

Gespot: Man in rode jurk…

Begin december komt een mannelijke klant een kledingzaak binnen en vraagt om feestelijke kleding voor oud en nieuw. Deze kledingzaak heeft twee afdelingen: Eén voor mannen en één voor vrouwen.

Man of vrouw

De vraag of de klant naar de mannen- of vrouwenafdeling wil gaan, wordt achterwege gelaten. Zijn lichaamsmaten worden opgenomen en de klant krijgt te horen dat de uiteindelijke kledingstukken één zeer feestelijk geheel is geworden. 45 minuten staat de klant buiten met een rode jurk, maat 52. (De zwarte smokingstof was op en erg lagen nog vele meters rode stof, waar een goede marge op te maken was). Ingepakt in een ondoorzichtige tas, verlaat hij de winkel.

Klacht

Op 31 december opent hij de tas, ziet de knalrode jurk i.p.v. een zwarte smoking en gaat zijn beklag doen. De betreffende kleermaker start de discussie door te stellen dat de klacht ongegrond is. De klant had immers zelf in de ondoorzichtige tas kunnen kijken op de dag van de koop én de jurk blijkt passend (maat 52). Bij aanhoudend geklaag moddert de discussie verder over de kleur, de lengte van de mouwen, passend bij de schoenen (elders gekocht) etc.

Vergoeding

Maanden later, én door tussenkomst van de consumentenbond, is de kleermaker bereid om de herstelwerkzaamheden voor het verlengen van de mouwen en het aanzetten van een kraag te vergoeden. Aanhoudende klagers met een advocaat kunnen zelfs de jurk laten verven in de kleur van een smoking op kosten van de kleermaker. Nog geen 5 procent van de mannen gaat er bewust mee akkoord, omdat zij inderdaad een jurk wenst te dragen.

Inventarisatie

Het punt is echter dat de kleermaker de inventarisatie voorafgaand aan het advies/de verkoop zelden goed (of überhaupt niet) heeft uitgevoerd. De discussie met deze winkel moet niet gaan over het aanpassen van de jurk, maar over de juiste inventarisatie, advies en verkoop van feestelijke kleding.

Bewijslast rentederivaten

De bewijslast van de juiste, zorgvuldige handelswijze bij advies en verkoop van rentederivaten ligt bij de bank. De bank moet ‘zwart-op-wit’ aantonen dat dit juist is gebeurd. Dit door middel van het overleggen van juiste, tijdige, door de klant getekende inventarisatielijsten en door middel van aanwezige, schriftelijke, alternatieve offertes. Pas daarna volgen de mogelijke discussies over renteopslagen, overhedge etc. Een nagenoeg onmogelijke opgave voor de bank om dit aan te tonen, om de simpele reden dat zij dit in het verleden zelden zo uitgebreid gedaan heeft. Daarom ook slaat de bank dit gedeelte in haar eigen herbeoordelingen structureel over!

Is deze juiste handelswijze niet ‘zwart-op-wit’ aan te tonen door de bank? Dan is ontbinding van het (koop)contract de enig juiste beslissing en zijn overige discussies overbodig.

Brits voorbeeld

De verkoopbrochures en de websiteteksten die de bank gebruikt hebben in de afgelopen jaren tonen tevens de structurele en bewuste mis-selling van de betreffende producten aan. Een verkoopmethode die Britse banken in juni 2012 hebben toegegeven en de banken ertoe gedwongen hebben om de getroffen bankklanten financieel te (gaan) compenseren. Goed voorbeeld, doet goed volgen?!

Zijn we gek geworden?

9 mei 2015 1 reactie

Er is weer veel gebeurd in bankenland de afgelopen weken.

Weer een aflevering in de soapserie over de hogere beloningen in de bancaire sector.

Nederlandse banken zouden zonder financiële hulp gierend failliet zijn gegaan! (Lees:  alle medewerkers waren in één klap werkloos). En bij een doorstart moeten, praktisch gezien, vaak twee partijen een financiële veer laten. Crediteuren én het personeel. Ik concludeer dat bankbestuurders en medewerkers zich dat hélémaal niet realiseren en daarom zijn de salarissen bij ING en ABN Amro bij deze doorstart onveranderd gebleven. Om daarna met sprongen weer omhoog te gaan, terwijl de consequenties van de bankencrisis nog iedere dag zicht- en voelbaar zijn.

Een hoorzitting van de vaste kamercommissie voor Financiën over het Bijzonder Beheer van banken.

Het onderliggende AFM rapport over de gang van zaken bij Bijzonder Beheer bleek zonde van het gebruikte papier te zijn. Wat was de conclusie uit een steekproef van slechts enkele dossiers? Niks aan de hand. De banken moeten alleen wat beter communiceren met hun klanten. Een serieuze understatement als je dit typerende FTM-artikel leest (en beluistert!).

Een weeïg rapport van toezichthouder AFM over de herbeoordelingen door banken van hun eigen derivatendossiers (Lees: keuren van eigen vlees).

Ik begin te begrijpen waarom toezichthouder AFM halfslachtige rapporten schrijft over het dossier ‘rentederivaten’. In de UK zijn ze hierin al veel  verder dan wij in Nederland, maar dit dossier blijkt een enorm diepe beerput te zijn en dat soort openbaringen kan de bancaire sector écht niet gebruiken. Bij de eerdere “Libor- én Euriborfraude” kon de Rabobank strafvervolging dan ook afkopen met een fooi van € 70 miljoen. Waarom? Eén van de afwegingen om ze daar mee weg te laten komen, is simpel én schokkend tegelijk. Banken staan niet boven de wet, maar…… strafrechtelijk vervolgen doen we niet, want “De financiële sector is gebaat bij rust”.

Vrijbrief

Zijn wij gek geworden?!! Nu wéten banken zéker dat ze met ALLES weg kunnen komen, ondanks de schattige bankierseed en het zogenaamde tuchtrecht.

Eigenlijk best bijzonder, maar van alle betrokken partijen, zoals klanten, toezichthouders, politici, adviseurs, belangenverenigingen en banken begrijp ik de bankiers uiteindelijk nog het best. Ik ben het met hun gedrag en houding absoluut niet eens, maar hun reacties zijn begrijpelijk en voorspelbaar. In alle gevallen is de bankreactie identiek:

  • We herkennen ons er niet in.
  • We zijn er hard mee aan de slag.
  • We gaan nog beter ons best doen.
  • Straks komt alles goed.

Bekennen is vragen om straf

Maar nooit, nee nooit, erkennen ze dat er fouten zijn gemaakt. Want net als in het criminele circuit betekent “bekennen” hetzelfde als “om straf vragen”. Dat doe je niet. Dus kiezen alle banken er voor om de kaken op elkaar te houden en de bewijslast van de fouten bij de ander te leggen via lange klachtenprocedures, het KiFiD-loketje of de kostbare gang naar de rechter.

Dat ontkennen en zwijgen, beste lezers, is helaas een beproefde en succesvolle aanpak gebleken. Vrijspraak is de premie op zwijgen! Wie is er nu gek geworden?

Veel klagers renteswap niet welkom bij Kifidloket

26 januari 2015 1 reactie

AMSTERDAM – Het klachteninstituut financiële dienstverlening (Kifid) opent maandag 26 januari 2015 het tijdelijk loket voor de behandeling van geschillen tussen kleine mkb-bedrijven en banken over rentederivaten.

Door Jarco de Swart

Deze klachtenvoorziening wordt op verzoek van de Nederlandse vereniging van banken (NVB) aan betrokken ondernemers aangeboden. Maar critici laten geen spaan heel van de Kifid-route. Volgens hen beletten de voorwaarden voor de regeling een groot deel van de ondernemers hun zaak aan het Kifid voor te leggen.

De afgelopen jaren is duidelijk geworden dat vele duizenden mkb-ondernemers zich een ingewikkeld rentederivaat hebben laten aanmeten door hun bank. In plaats van een lening met vaste rente sloten veel ondernemers op aandringen van de bank een ingewikkelde combinatie van twee financiële producten af: een lening met een variabele rente en tegelijk een renteswap (derivaat).

Torenhoge kosten

Deze constructie is voor talloze ondernemers inmiddels flink gaan knellen. Zo is de waarde in vele duizenden renteswaps inmiddels negatief, wat wil zeggen dat de ondernemer er niet zonder torenhoge kosten vanaf kan. Ook hebben ondernemers onverwacht torenhoge opslagen voor hun kiezen gekregen, waardoor de kosten vaak duizenden euro’s per jaar hoger uitvielen dan gedacht.

Op aandringen van de Tweede Kamer droeg minister Dijsselbloem (Financiën) vorig jaar juni de banken op de zaak op te lossen. Ook zei Dijsselbloem dat individuele ondernemers hun klacht bij het Kifid konden gaan neerleggen. Ruim een half jaar later gaat het Kifid-loket dan eindelijk open.

Beperkingen

Maar gespecialiseerd financieel adviseur Frank Wijn (Wijn Bancair Advies) heeft geen goed woord over voor de regels die bepalen welke ondernemers met welke klachten er terecht kunnen. „Zo moeten klagers bijvoorbeeld hun zaak voor 31 december 2016 voorleggen aan het Kifid. Dat lijkt ver weg. Maar daarvóór moet eerst de interne klachtenprocedure bij de bank worden doorgelopen. En dat alleen al kan vele maanden duren.”

Ook is de route uitgesloten voor ondernemers die ervoor kiezen zich te verenigen en gezamenlijk hun swapproblemen willen aanpakken. Wie een swap heeft afgesloten bij een buitenlandse vestiging van een Nederlandse bank komt er bij Kifid ook niet in.

De belangrijkste beperking is echter dat de klachten niet mogen gaan over ’de algemene bevoegdheid van Aangeslotene (banken) om opslagen toe te passen’. Wijn: „Door deze bepalingen kan 50 tot 60% van mijn klanten er al niet terecht. Deze regels zijn opgesteld door de banken. Een onafhankelijk instituut als Kifid kan mij nooit uitleggen waarom zoveel ondernemers uitgesloten zouden moeten worden. Daar hebben alleen de banken baat bij.”

 

‘Bloedbad’

Advocaat Pieter Lijesen is het met Wijn eens. „Die opslagen is het grootste probleem voor de meeste ondernemers. Die hebben ze nooit zien aankomen.” Hij voorziet grote problemen in de Kifid-procedure. „Ondernemers komen tegenover gespecialiseerde advocaten van banken te staan. Dat wordt een bloedbad.”

Bron: De Financiële Telegraaf

De trukendoos van de banken is nog niet leeg.

Het is de eerste week van 2015. Dus dat wordt terugkijken en vooruitblikken, getriggerd door een kerstartikel over de recordboetes die banken in 2014 hebben betaald.

Het lijkt enigszins op het  rouwverwerkingsproces, door Kübler-Ross beschreven in de vijf fasen:

  1. Ontkenning (Renteswaps zijn technisch goede producten).
  2. Protest (Minister Opstelten wordt gevraagd de wet aan te passen om claims te voorkomen).
  3. Onderhandelen en vechten (Kifid-loketje met zuinige definities en dure advocaten inhuren).
  4. Depressie (Bankiers kruipen in een slachtofferrol: “ze moeten altijd ons hebben”).
  5. Aanvaarding (Schoon schip maken door transparante vergoedingen aan klanten).

RONDDOBBEREN

Ik schat dat we nu nog in fase 1 en 2 ronddobberen. De bankenlobby draait op volle toeren, weet MKB Nederland en Kifid mee te krijgen en in politieke kringen blijven ze een stevig potje mee blazen. Onder druk van journalisten, advocaten, belangenverenigingen en rechtszaken raakt de bankenlobby de grip enigszins kwijt op het proces zelf. Dus gaan we in 2015/2016 op naar fase 3, 4 en 5. Ik kijk dan ook al uit naar de tussentijdse beoordeling door de AFM in het eerste kwartaal van 2015.

DOWNSIZEN

Maar wat voor de buitenwacht niet duidelijk lijkt, is de slinkse wijze waarop banken, banklobbyisten en hun belangenclubje intussen de omvang van de groep gedupeerde bankklanten serieus aan het ‘downsizen’ is. Want dat is nodig. Net als in de UK praten we hier over serieuze bedragen. Miljarden.

Banken wijzigen continu de definities van de doelgroep waarvoor zij (eventueel, misschien en als het écht niet anders kan) naar mogelijke oplossingen gáán zoeken. En op basis van strikte, door henzelf ingefluisterde regels. Daarnaast mogen zij hun eigen vlees zelf keuren en houdt de AFM slechts summiere steekproeven. Et voilà !!

Hét probleem in Nederland blijkt mee te vallen”, zeggen de banken. Daarom ook huren zij een provinciaals advocatenkantoortje in als Nautha en vragen zij minister Opstelten om de wet aan te passen om claims te voorkomen. Gewoon, omdat er niets aan de hand is!

VEEL VERKOCHT

Maar rentederivaten zijn verkocht aan overheden, semi-overheden, onderwijsinstellingen, woningcorporaties, grote ondernemingen, MKB ondernemingen en particulieren, de zogenaamde ‘Box3 Onroerend Goed beleggers’. Natuurlijk had de ene klant meer kennis van derivatenzaken dan de andere, maar de verkoop van de derivaten ging vaak op een identieke wijze (lees: misleidend-onzorgvuldig) en zelfs met foute brochures.

TRUC

Met hun meest recente truc, passen banken de al eerder aangescherpte MKB-Dijselbloem-norm wéér verder aan met de definitie van kleine bedrijven zoals opgesteld door de Europese Commissie. Onderbouwing ontbreekt, maar het is duidelijk dat de banken zo wéér minder centjes hoeven uit te gaan keren. Dat is het idee!

DE BLIK NAAR VOREN

Banken zitten doodstil en met dichtgeknepen billen te kijken naar hun vooruitzicht. Het Verenigd Koninkrijk. Zoals daar, kunnen Nederlandse MKB-ers bankenvriendje MKB Nederland beter gewoon negeren en zich verenigen zoals Bully Banks.

Daar ligt volgens mij de oplossing: Een platform van bankklanten met rentederivaten. Ongeacht de omvang.

Banken zijn niet bang voor een Calimero die door het Kifid-loketje past, maar een grote plofkip vinden ze eng. Ik hoop op vuurwerk. We gaan het zien!

Tegenover mij zit een gebroken man (1)

17 september 2014 13 reacties

Via een tussenpersoon kom ik in contact met Henk. Henk is 53 jaar en al 26 jaar ondernemer. Een goeie gozer, zouden wij zeggen. Open, vriendelijk gezicht en een lichaamsbouw waar menigeen jaloers op zou zijn. Henk heeft een eigen fitnessbedrijf. Een echt, serieus bedrijf in het midden van het land. Tijdens onze eerste, hele prettige kennismaking leg ik hem kort uit wie ik ben, wat ik doe en vooral waarom ik dit werk doe. Om daarna meer over hem en zijn bedrijf te weten te komen. Henk gaat voor de gezondheid van mensen. Dat is zijn passie. Waarom dat wrang is, daar kom ik tijdens ons gesprek pas achter.

GOEDE TIJDEN

In de goede tijden, zo rond 2007, koopt hij een mooi pand, richt het professioneel en smaakvol in en business floreert. Henk maakt weken van 80-90 uur en soms meer. De huisbankier ziet dat hij al jaren goed onderneemt en financiert hem maar wat graag. Geen vuiltje aan de lucht. De bank komt aan het einde van de financieringsonderhandelingen met een uitzonderlijke opmerking. De bank heeft zelfs ‘een kadootje’ voor Henk, een renteswap. “Beschermt tegen stijgende rentes en als de rente echt door blijft stijgen, dan wordt jouw ‘renteverzekeringspolis’ nog geld waard ook”. Henk begrijpt de Engelse termen niet echt, maar vertrouwt op de expertise van zijn bankier en tekent het contract.

SLECHTE TIJDEN

Dan breekt in oktober 2008, een jaar na de koop, inrichting en financiering, de crisis uit. De bank, Lehman Brothers, gaat failliet en in rap tempo vallen er vele dominosteentjes om. Rentes kelderen in hoog tempo en Henk’s renteswap krijgt daarom geen positieve waarde, maar al heel snel een negatieve waarde. Daarbij doemen er meer problemen op voor Henk’s onderneming. Klanten gaan abonnementen opzeggen i.v.m. hun eigen onzekere toekomst en tot overmaat van ramp gaan de grote fitnessketens stunten met de prijzen om tenminste hun eigen gas-, water- en lichtrekeningen te kunnen blijven betalen. In enkele jaren tijd gaat Henk’s omzet met 33% bergafwaarts.

TAXATIE DOOR DE BANK

Tegelijkertijd komt de bank met vervelende brieven. Het zakenpand en privéwoning moeten ieder jaar, op kosten van Henk, getaxeerd worden. Lagere taxatiewaarde, betekent minder zekerheidswaarde voor de bank en dus een hogere financieringsrente. So much voor Henk’s ‘vaste rente’!! Maar dat is niet genoeg voor de bank. Henk moet ook extra gaan aflossen op zijn lening om binnen de zekerheidswaarde van de bank te komen. De panden worden namelijk steeds lager getaxeerd en de financiering bij de bank is inmiddels serieus oplopen i.v.m. de negatieve waarde van de renteswap.

WURGGREEP

Zie daar de wurggreep. Dalende omzet, hogere bankrentes, lagere bedrijfsresultaten, dus lagere cashflow, maar toch meer af moeten lossen op de lening.

De vriendelijk ogende, beresterke Henk trekt het niet meer. Sinds 2012 (nu 2 jaar) is Henk Henk niet meer. Periodiek heeft hij afspraken met zijn psycholoog en is hij in therapie. Wanneer hij mij dit vertelt, val ik stil…………… Tegenover mij zit een gebroken man. Wrang voor iemand wiens passie de gezondheid van mensen is. Zijn ogen worden vochtig en hij vraagt zachtjes  of ik hem kan helpen met zijn bankproblemen.

…………………… wordt vervolgd.

BBB: Bankbestuurder als stagiaire bij Bijzonder Beheer

15 september 2014 Plaats een reactie

In grote organisaties lijkt ‘de bedrijfstop’ lichtjaren verwijderd te zijn van de werkplek. Is dat erg? Nee, niet als je een open bedrijfscultuur hebt en de bottom-up en top-down communicatie goed verloopt. Het wordt wat moeilijker als je bedrijfskolommen naast elkaar hebt, managementlagen functioneren als spamfilters, er eigen koninkrijkjes zijn ontstaan en bedrijfspolitiek door de muren sijpelt.

Zo klinken uitspraken van bankbestuurders bijna kolderiek als het gaat over de wijze waarop Bijzonder-Beheer-afdelingen met hun klanten omgaan.

De collega’s van de afdelingen Bijzonder Beheer zijn er primair om de levensvatbare bedrijven te helpen om te overleven. Strenge maatregelen zijn dan vaak nodig. Onze medewerkers moeten soms hard zijn, maar bedoelen het goed”.

Inhoudelijk? Helemaal mee eens. Herken je als bankier een bodemloze put, dan moet je afscheid nemen. Is een onderneming met de juiste maatregelen te redden, komt de bank niets tekort en kan er weer werkgelegenheid gewaarborgd worden, dan moet een bank gezamenlijk optrekken met de ondernemers.

De discussie binnen MKB en politiek gaat niet slechts over de vraag of de inhoudelijk aanpak juist is, maar richt zich vooral op de wijze waarop BB-medewerkers met regelmaat hun klanten(!) bejegenen. Bruut en boud, ook 2 B’s. Dus niet alleen het ‘wat’, maar vooral ook het ‘hoe’ staat ter discussie.

Voorbeelden te over waar sommige halfgoden ‘dat varkentje wel even gaan wassen’.

  • De ‘afgekeurde motoragent’ met uitspraken als ‘dan had meneertje ook maar niet zo’n dure auto moeten rijden’. Alsof dat ook maar iets te maken heeft met het faillissement van een van de grote, trouwe klanten, waardoor de liquiditeitsproblemen ontstonden?!
  • Als je deze voorwaarden nú niet tekent, laat ik jouw rekening bevriezen, ga ik een week op vakantie, kun je geen varkensvoer meer betalen en dan zullen we over een week eens kijken hoe ze erbij liggen’. Steek die maar in je zak, NVB!
  • Of wat dacht je van deze: ‘Als je nu niet aan onze zekerhedenconstructie meewerkt, praat je volgende week niet meer met mij, maar met 3 van onze advocaten’.

Deze ‘zorgvuldige’ uitspraken uiten ze uiteraard alleen telefonisch of in een persoonlijk gesprek. Ze zijn slim genoeg om dat niet te mailen.

Daar hoor je bankdirecties en –bestuurders nooit over, omdat ze de werkvloer niet kennen! Zij denken dat er bij hún bank alleen integere en nette mensen werken. Sterker nog. Zij geloven blijkbaar liever dat álle BB-ondernemers zielig doen, de zaak foppen, teveel risico’s hebben genomen en de bancaire wereld niet snappen. Right!

De oplossing voor dit vertekend wereldbeeld?

  • Bankbestuurders en –directies enige tijd mee laten werken als mysteryguest/stagiaire op de BB-werkvloer.
  • Een paar weken meelopen als (externe) adviseur van de BB-klanten van zijn eigen bank.
  • Trek 2 weken door het land en bezoek 3 BB-klanten per dag.

Na deze praktische opfriscursus schakel je als bestuurder niet een duur consultancybureau in om de bankierseed te gaan implementeren, maar volg je het voorbeeld van Colin Fan (Deutsche Bank).

Colin Fan spreekt medewerkers toe !

Daarmee voorkom je verdere reputatieschade, jarenlange cultuurwijzigingsbijeenkomsten en worden klanten misschien weer als klant behandeld. Ook bij Bijzonder Beheer!

%d bloggers liken dit: