Nét werken of netwerken

26 januari 2016 Plaats een reactie

Tsja, netwerken.

Netwerken

Op alle nieuwjaarsrecepties zie je het weer gebeuren. IJverige netwerkers die druk bezig zijn om alles en iedereen te zien en te spreken. Pakken visitekaartjes proberen ze er doorheen te jagen. En waarom? Meestal omdat hun baas vindt dat ze moeten ‘netwerken’. Het is dan ook nét-werken, zo luidt de standaardgrap.

TOILET

In mijn jonge jaren deed ik er maar wat graag aan mee. Nog nét geen kaartjes uitdelen op het herentoilet, want ging zelfs mij te ver. Maar al het andere was geoorloofd. “Wie ik allemaal wel niet gesproken had gisteren” klonk het dan de volgende dag op kantoor. Een bijzondere invulling van netwerken….

Ook nu vind ik het plezierig om leuke mensen te treffen in een prettige omgeving. Praten over wat hen en mij bezig houdt. Zakelijk. Privé. Dromen. Reëel of niet. Zolang het mij boeit, kan ik daarvan genieten. Maar dat is anders dan netwerken.

FRANKRIJK

Jaren geleden was ik op zoek naar een huisje in Frankrijk. Wanneer mensen mij dan op een netwerkborrel vroegen “hoe vind je dat dan, zo’n huisje in Frankrijk” dan ging ik helemaal los. Waar ik zocht, hoe ik zocht, welke makelaars ik al had bezocht, welke vakanties ik al had gebruikt om te zoeken etc. etc. Ik kon er smakelijk over vertellen in geuren en kleuren. Vermakelijk zelfs. En wat schoot ik daar zelf mee op? Nul, noppes, nada. Totdat iemand een column schreef over de spelregels van netwerken.

NIEUWE NETWERKEN

Mijn zoektocht naar een Frans huisje werd met het “nieuwe netwerken” een stuk eenvoudiger. Sta ik weer op zo’n bedrijvenborrel, valt het woord Frankrijk en dus begin ik weer over mijn voornemen om een eigen huisje in de Provence te kopen. Waarop meestal dan de interessevraag weer gesteld werd “hoe vind je dat dan, zo’n huisje in Frankrijk”?

ZINVOL

En nu, in plaats van een vlammend betoog, stel ik de vraag terug. “Ik heb geen idee, jij wél”? Antwoordt mijn gesprekspartner “ik heb werkelijk geen idee” dan valt hij/zij niet in de netwerkcategorie “huisje Frankrijk”. Maar is het antwoord “mijn broer heeft daar vorig jaar een mooi huis gekocht via een bevriend notaris” dan past zo iemand prima in mijn netwerk “huisje Frankrijk”. Kaartjes uitwisselen kan dan zeker zinvol zijn en het vinden van een huisje komt zo weer wat dichterbij. Zeker als ik de naam van de bevriend notaris kan krijgen.

SPOEDCURSUS NETWERKEN

Wat wil je bereiken? Vertel dat op een plezante bijeenkomst en zeg vooral dat je niet weet hoe je er moet komen. Gesprekspartners met goede ervaringen en/of kennis van jouw doel horen vanaf dat moment in jouw netwerk. Zo vind je sneller en beter jouw “Franse huisje” én het bespaart je tientallen kaartjes.

Gespot: Man in rode jurk…

Begin december komt een mannelijke klant een kledingzaak binnen en vraagt om feestelijke kleding voor oud en nieuw. Deze kledingzaak heeft twee afdelingen: Eén voor mannen en één voor vrouwen.

Man of vrouw

De vraag of de klant naar de mannen- of vrouwenafdeling wil gaan, wordt achterwege gelaten. Zijn lichaamsmaten worden opgenomen en de klant krijgt te horen dat de uiteindelijke kledingstukken één zeer feestelijk geheel is geworden. 45 minuten staat de klant buiten met een rode jurk, maat 52. (De zwarte smokingstof was op en erg lagen nog vele meters rode stof, waar een goede marge op te maken was). Ingepakt in een ondoorzichtige tas, verlaat hij de winkel.

Klacht

Op 31 december opent hij de tas, ziet de knalrode jurk i.p.v. een zwarte smoking en gaat zijn beklag doen. De betreffende kleermaker start de discussie door te stellen dat de klacht ongegrond is. De klant had immers zelf in de ondoorzichtige tas kunnen kijken op de dag van de koop én de jurk blijkt passend (maat 52). Bij aanhoudend geklaag moddert de discussie verder over de kleur, de lengte van de mouwen, passend bij de schoenen (elders gekocht) etc.

Vergoeding

Maanden later, én door tussenkomst van de consumentenbond, is de kleermaker bereid om de herstelwerkzaamheden voor het verlengen van de mouwen en het aanzetten van een kraag te vergoeden. Aanhoudende klagers met een advocaat kunnen zelfs de jurk laten verven in de kleur van een smoking op kosten van de kleermaker. Nog geen 5 procent van de mannen gaat er bewust mee akkoord, omdat zij inderdaad een jurk wenst te dragen.

Inventarisatie

Het punt is echter dat de kleermaker de inventarisatie voorafgaand aan het advies/de verkoop zelden goed (of überhaupt niet) heeft uitgevoerd. De discussie met deze winkel moet niet gaan over het aanpassen van de jurk, maar over de juiste inventarisatie, advies en verkoop van feestelijke kleding.

Bewijslast rentederivaten

De bewijslast van de juiste, zorgvuldige handelswijze bij advies en verkoop van rentederivaten ligt bij de bank. De bank moet ‘zwart-op-wit’ aantonen dat dit juist is gebeurd. Dit door middel van het overleggen van juiste, tijdige, door de klant getekende inventarisatielijsten en door middel van aanwezige, schriftelijke, alternatieve offertes. Pas daarna volgen de mogelijke discussies over renteopslagen, overhedge etc. Een nagenoeg onmogelijke opgave voor de bank om dit aan te tonen, om de simpele reden dat zij dit in het verleden zelden zo uitgebreid gedaan heeft. Daarom ook slaat de bank dit gedeelte in haar eigen herbeoordelingen structureel over!

Is deze juiste handelswijze niet ‘zwart-op-wit’ aan te tonen door de bank? Dan is ontbinding van het (koop)contract de enig juiste beslissing en zijn overige discussies overbodig.

Brits voorbeeld

De verkoopbrochures en de websiteteksten die de bank gebruikt hebben in de afgelopen jaren tonen tevens de structurele en bewuste mis-selling van de betreffende producten aan. Een verkoopmethode die Britse banken in juni 2012 hebben toegegeven en de banken ertoe gedwongen hebben om de getroffen bankklanten financieel te (gaan) compenseren. Goed voorbeeld, doet goed volgen?!

In gesprek met uw bank!

18 augustus 2015 6 reacties

Vanuit zijn zorgplicht (‘ken uw klant’) en in verband met het inschatten van zijn risico’s, moet de bank u veel vragen stellen.

U vult daarom vaak ellenlange lijsten in en levert zakelijk stukken aan als jaarcijfers, debiteuren-, crediteuren- en voorraadlijsten, taxatierapporten, prognoses etc. Ook op privégebied wil de bank van de hoed en de rand weten. Belastingaangiftes, hypotheekgegevens, gezinssamenstelling, mogelijke studieschulden, huisje buitenland, uw uitgavenpatroon etc.

Wanneer u dan met uw bank gaat praten, heeft u dus per definitie een grote informatieachterstand. Zakelijk én privé. Hooguit kijkt u een jaarverslag van de bank eens door, maar van de accountmanager en/of directeur heeft u slechts een (zakelijk) visitekaartje met mailadres en telefoonnummer.

Maar hoe weet u of uw gesprekspartner een góede accountmanager of directeur is? Deze bankmensen zijn toevallig wél uw vertrouwenspersonen waarmee u al uw vertrouwelijke informatie deelt.

Daarnaast hebben deze vertrouwenspersonen 2 doelstellingen:

  1. De bank verkopen aan u.
  2. U (intern) verkopen aan de bank.

Uiteraard heeft u dan liever een hele goede accountmanager, die in staat is om uw klantwensen (intern) aan de bank te ‘verkopen’. U heeft namelijk niets aan een interne “sukkel”, die niet serieus genomen wordt door collega’s, kredietbeoordelaars en die ieder jaar een slechte beoordeling op zijn naam heeft staan. Die krijgt weinig tot niets voor u geregeld. Zeker weten. Bovendien wilt u ook graag inschatten of u bij een gezonde bank bankiert. Eén die over 5 jaar ook nog bestaat.

Bankkaart (2)

Vraag:

Wat moet u doen om een gelijkwaardige gesprekspartner te worden en UW bankrisico’s in te schatten?

Antwoord:

Laat uw contactpersonen bij de bank bijgaand formulier invullen (met de bijbehorende bijlagen) en zorg dat deze gegevens u worden toegestuurd vóór er een gesprek plaatsvindt.

Klik op Formulier

Zijn we gek geworden?

9 mei 2015 1 reactie

Er is weer veel gebeurd in bankenland de afgelopen weken.

Weer een aflevering in de soapserie over de hogere beloningen in de bancaire sector.

Nederlandse banken zouden zonder financiële hulp gierend failliet zijn gegaan! (Lees:  alle medewerkers waren in één klap werkloos). En bij een doorstart moeten, praktisch gezien, vaak twee partijen een financiële veer laten. Crediteuren én het personeel. Ik concludeer dat bankbestuurders en medewerkers zich dat hélémaal niet realiseren en daarom zijn de salarissen bij ING en ABN Amro bij deze doorstart onveranderd gebleven. Om daarna met sprongen weer omhoog te gaan, terwijl de consequenties van de bankencrisis nog iedere dag zicht- en voelbaar zijn.

Een hoorzitting van de vaste kamercommissie voor Financiën over het Bijzonder Beheer van banken.

Het onderliggende AFM rapport over de gang van zaken bij Bijzonder Beheer bleek zonde van het gebruikte papier te zijn. Wat was de conclusie uit een steekproef van slechts enkele dossiers? Niks aan de hand. De banken moeten alleen wat beter communiceren met hun klanten. Een serieuze understatement als je dit typerende FTM-artikel leest (en beluistert!).

Een weeïg rapport van toezichthouder AFM over de herbeoordelingen door banken van hun eigen derivatendossiers (Lees: keuren van eigen vlees).

Ik begin te begrijpen waarom toezichthouder AFM halfslachtige rapporten schrijft over het dossier ‘rentederivaten’. In de UK zijn ze hierin al veel  verder dan wij in Nederland, maar dit dossier blijkt een enorm diepe beerput te zijn en dat soort openbaringen kan de bancaire sector écht niet gebruiken. Bij de eerdere “Libor- én Euriborfraude” kon de Rabobank strafvervolging dan ook afkopen met een fooi van € 70 miljoen. Waarom? Eén van de afwegingen om ze daar mee weg te laten komen, is simpel én schokkend tegelijk. Banken staan niet boven de wet, maar…… strafrechtelijk vervolgen doen we niet, want “De financiële sector is gebaat bij rust”.

Vrijbrief

Zijn wij gek geworden?!! Nu wéten banken zéker dat ze met ALLES weg kunnen komen, ondanks de schattige bankierseed en het zogenaamde tuchtrecht.

Eigenlijk best bijzonder, maar van alle betrokken partijen, zoals klanten, toezichthouders, politici, adviseurs, belangenverenigingen en banken begrijp ik de bankiers uiteindelijk nog het best. Ik ben het met hun gedrag en houding absoluut niet eens, maar hun reacties zijn begrijpelijk en voorspelbaar. In alle gevallen is de bankreactie identiek:

  • We herkennen ons er niet in.
  • We zijn er hard mee aan de slag.
  • We gaan nog beter ons best doen.
  • Straks komt alles goed.

Bekennen is vragen om straf

Maar nooit, nee nooit, erkennen ze dat er fouten zijn gemaakt. Want net als in het criminele circuit betekent “bekennen” hetzelfde als “om straf vragen”. Dat doe je niet. Dus kiezen alle banken er voor om de kaken op elkaar te houden en de bewijslast van de fouten bij de ander te leggen via lange klachtenprocedures, het KiFiD-loketje of de kostbare gang naar de rechter.

Dat ontkennen en zwijgen, beste lezers, is helaas een beproefde en succesvolle aanpak gebleken. Vrijspraak is de premie op zwijgen! Wie is er nu gek geworden?

Voorbeeldbrief voor opvragen uitkomsten herbeoordeling

 

…………………… Bank

T.a.v. accountmanager de heer/mevrouw …………

[Adres]

[Postcode] [Plaats]

 

[Plaats],   ………………. 2015,

 

Geachte ……………….

Onlangs vernam ik via diverse media-uitingen dat de banken overgegaan zijn tot herbeoordeling van veel rentederivaten in het MKB. Zoals u weet heb/had* ik bij uw bank ook een rentederivaat. Dit heeft mij aan het denken gezet. U zult begrijpen dat de aanleiding voor de herbeoordelingen en de uitkomsten van dit rapport bij mij de nodige vragen oproepen over mijn eigen situatie.

Ik begreep dat de AFM van mening is dat MKB-ondernemingen duidelijkheid mogen verwachten over het proces en de uitkomsten van de herbeoordeling en dat de AFM ook vindt dat de klanten uiteindelijk allemaal een schriftelijke bevestiging moeten krijgen van de uitkomsten van de herbeoordeling van hun derivaat (of derivaten). Een opstelling die ook geheel in lijn is met de gedachte achter art. 843a Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (de zogenaamde exhibitieplicht).

Hierbij verzoek ik u dan ook vriendelijk om mij antwoord te geven op de volgende vragen.

  • Is mijn rentederivaat in het kader van de herbeoordelingsactie door uw bank herbeoordeeld?
  • Indien dit niet het geval is, kunt u mij dan toelichten waarom herbeoordeling in mijn situatie (nog) niet plaatsgevonden heeft en wanneer deze alsnog plaats zal vinden?
  • Indien de herbeoordeling wèl plaatsgevonden heeft, kunt u mij dan het herbeoordelingsrapport met daarin de uitkomsten van de herbeoordeling toezenden?

Ik hoop spoedig van u te mogen vernemen.

Met vriendelijke groet,

 

Bron: Rik Harmsen, Immix Advocaten

Herbeoordelingen rentederivatendossiers NL

31 maart 2015 1 reactie

Passage uit het AFM-rapport d.d. 31 maart 2015! Reviewers

De slager die (letterlijk) zijn eigen vlees keurt! In UK mogen de verkopers van de rentederivaten niet op enigerlei wijze betrokken zijn bij de herbeoordelingen van de rentederivatendossiers. Hier, in NL, maken we de oude verkopers zelfs VERANTWOORDELIJK voor de herbeoordelingen van deze dossiers! En toezichthouder AFM weet dit uiteraard.

ABN Amro Bank

  • Naam: Mevrouw Choy v.d. Hooft
  • Huidige functie: Head of Market Sales
  • Taak: Verantwoordelijk voor landelijk herbeoordelingsteam rentederivatendossiers.
  • Oude functie: ABN Amro, Manager Treasurydesk Midden- en Zuid-Nederland (2006 t/m 2009).

Rabobank Nederland

  • Naam: De heer Bouke Boelens
  • Huidige functie: Global Head of Mid Corporate and Rural & Retail Sales
  • Taak: Verantwoordelijk teamlid experiseteam rentederivaten.
  • Oude functie: ING Bank, verkoop derivaten aan ‘Mid Corporate Clients’ (1996 t/m 2013).

Ook bij KiFiD Geschillencommissie is er een opmerkelijke benoeming

  • Naam: De heer Prof. mr. dr. Marcel Peeters
  • Huidige functie: Lid geschillencommissie
  • Taak: Beoordelen van MKB-klachten inzake financiering-rentederivaten
  • Oude functie: Advocaat bij Nauta Dutilh (kantoor dat banken bijstaat in conflicten met bankklanten op het gebied van rentederivaten)

Waarom zouden de Britten die regel bedacht hebben?

De Nederlandse toezichthouder verwacht zeker met deze “eigen” herbeoordelingen de kwaliteit te gaan verhogen?! Not.

Zijn banken (als) prijsvechters?

Afgelopen week bracht ik mijn dochter naar Eindhoven Airport. Voor bijna “no money” vliegt ze met een bekende prijsvechter naar Londen. Alles online geboekt en ingecheckt. En net als alle andere keren vinkt ze aan dat ze de Algemene Voorwaarden heeft gelezen. Die hééft ze natuurlijk niet gelezen, maar als ze ‘het vinkje niet zet’, kan ze niet door naar de volgende pagina…. Het printen van het felbegeerde ticket.

Alles gaat goed, totdat…

– blijkt dat de doopnaam op het ticket moet staan i.p.v. de roepnaam,

– het vliegtuig 1,5 uur vertraging heeft,

– de handbagage te groot blijkt voor de cabinelockers etc. etc.

Dus alles gaat goed totdat iets niet goed gaat! Pas dán kom je er achter wat er allemaal in de Algemene Voorwaarden staat. Degene die de voorwaarden opstelt, zal dat weloverwegen, dubbel gecheckt, juridisch waterdicht en in zijn voordeel op laten stellen. Risico’s worden (uiteraard) zoveel mogelijk uitgesloten voor de prijsvechter.

Contract-met-vergrootglas_7

Bij andere zakelijke dienstverleners, maar ook bij hun klanten, gaat het vaak niet anders. De accountmanagers van o.a. banken, verzekeraars, vermogensbeheerders en leasemaatschappijen weten vaak zélf ook niet wat er allemaal in dat 2 centimeter dikke pak papier vermeld staat. Laat staan dat ze dat kunnen toelichten of uitleggen. De klant daarentegen zou dat wél allemaal moeten doornemen, net als mijn dochter bij haar prijsvechter. De praktijk is vaak anders. Klanten nemen de tijd niet en/of snappen niet wat er in vaktermen staat en vrágen niet om uitleg.

Bij problemen met de klant zijn de prijsvechter en de andere dienstverleners er als de kippen bij om de klant in de Algemene Voorwaarden te wijzen op artikel 17, lid 2, sub 4, de tekst in de offerte en de disclaimer in de brochure, zodat ze niet of weinig hoeven te herstellen of uit te keren.

“Indirecte transparantie” noemen ze dat.

Maar werkt het andersom ook zo?

De alerte lezer weet dat ik zakelijke dienstverleners kritisch volg in hun doen en laten. Wanneer je weet wát en wáár je moet lezen, dan kom je veel gemaakte afspraken tegen waar de dienstverlener zich niet aan houdt in het nádeel van de klant.

Helaas zijn dienstverleners dan minder scheutig in het onderschrijven van die afspraken en moet je eerst een harnas aantrekken, een lans slijpen en de paard de sporen geven voordat je het gelijk ook krijgt. Zie het aankomende AFM-rapport over de rentederivaten.

Veel discussies en zelfs ruzies zijn te voorkomen door heldere afspraken te maken, deze goed uit te laten leggen, zelf te lezen en bij voorkomende problemen een open discussie te voeren.

Wat houdt de leverancier en de klant tegen, zou je zeggen?

Als afsluiter een leuk voorbeeldje?

Via zo’n prijsvechter kun je ook makkelijk een huurauto reserveren. Verhuurmaatschappijen verdienen meer aan hun brandstofbeleid dan aan de autoverhuur zelf. Mocht je een huurauto via de prijsvechter-site boeken, dan geldt er een ander brandstofbeleid wanneer je het vluchtnummer erbij invoert, dan wanneer je dat niet doet. Dat bedoel ik nou met ‘niet-helder’.

Veel leesplezier!

%d bloggers liken dit: