Home > Bankzaken, Rentederivaten > Tegenover mij zit een gebroken man (3)

Tegenover mij zit een gebroken man (3)

Henk heeft er inmiddels enkele weken over nagedacht en heeft er veel met zijn partner over gesproken. Hij realiseert zich uiteraard dat de economische malaise nog wel even aanhoudt, de prijzenoorlog in de branche nog lang niet voorbij is en banken niet ruimhartiger zullen gaan opereren. Dat zijn de feiten, de ratio. Aan de andere kant staat zijn gevoel.

Ratio

Henk’s ratio zegt dat hij door moet werken, harder werken, nog meer uren maken en hopen dat de rente en aflossingen aan de bank betaald kunnen blijven worden. Er vanuit gaande dat de bank niet ieder jaar met een nieuw, geld kostend konijn uit de hoge hoed komt, zoals meer accountantscijfers, taxaties, renteverhogingen, extra aflossingen etc.

Wanneer hij dat zo nog enkele jaren volhoudt, is het dure renteswapcontract geëindigd, kan hij zijn resterende financieringsrente misschien tegen lagere rentes wél en écht vast zetten, is er jaarlijks € 165.000 afgelost  en is de bank misschien tot de conclusie gekomen dat alle bancaire ratio’s weer wat passender zijn. Misschien, misschien, misschien. Dus, hard en meer werken en hopen dat de bank mee blijft werken om tot een goed einde te komen.

Gevoel

Henk’s gevoel zegt heel wat anders. Hij voelt zichzelf  “stom”, zoals inmiddels vele MKB-ers met een renteswapcontract zichzelf stom voelen. Stom, omdat hij zijn bancaire, financiële partner 110% vertrouwde. Nu weet hij dat deze financiële adviseur, jarenlange vertrouwenspartner, gewoon een verkoper is (én was) met verkooptargets. Natúúrlijk had hij zich beter moeten laten informeren over producten “waar hij geen vinger achter kon krijgen”. Zonder te verzanden in rancune of persoonlijke wrok voelt Henk zich wél bekocht. Gefopt. Zijn vertrouwde huisbank gaf Henk immers aan dat DIT het moest worden!

Casus

Recentelijk heb ik Henk’s casus bekeken. Een klassiek voorbeeld van ‘mis-selling’. De bank nam het initiatief om Henk te wijzen op (lees: bang te maken voor) mogelijk sterk stijgende marktrentes. Om hem vervolgens bijna tweewekelijks te bestoken met mails over de risico’s van stijgende rentetarieven. Eenmaal “klaargestoomd” om dit risico aan te pakken, vroeg Henk slechts om een of meerdere vastrentende leningen.

Het énige aanbod van de bank was een Euriborlening in combinatie met een renteswap. Lekker positief uitgelegd (“alle financieringslasten zijn nu vastgelegd”), de negatieve items (zoals de consequenties van een negatieve marktwaarde) weggelaten en veel belangrijker in deze………….. zónder ook maar één alternatief aan te bieden.

Géén vastrentende leningen, géén verschillende rentelooptijden, géén Euriborlening met een rentecap. Niets van dat alles. Keuze uit één is geen keuze.

Angst

Ik begrijp zowel Henk’s ratio, maar zeker ook zijn gevoel. De keuze is uiteraard aan Henk en zijn partner. Zij kiezen er nu voor om niet te stoppen, hard te blijven werken en te hopen op medewerking van hun huisbankier. De bank aanspreken op ‘mis-selling’ is nog een brug te ver. Daarvoor hebben zij teveel angst i.v.m. de financiële afhankelijkheid van diezelfde bank. Ook dit gevoel is een klassieker. Helaas.

 

Advertenties
  1. 26 december 2014 om 12:59 pm

    Hallo Frank je hebt dit mooi verwoord ik denk inderdaad dat heel veel ondernemers geen kant uit kunnen.
    Of heb jij toch een oplossing gegarandeerd

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s