Archief

Archive for december, 2012

Hoe moet het verder in de financiële sector? …….Iemand?

20 december 2012 1 reactie

Hoe vaak kun je de alarmbel luiden, zeker wanneer je zelf ook geen blauwdruk hebt hoe het dan wel moet? Een greep uit het nieuws over de mondiale financiële sector in de maand december van het jaar 2012.

Eén: hedgefonds verdient 500 miljoen pond aan speculatie met Griekse staatsobligaties.

Twee: Zwitserse bank UBS betaalt bijna miljard pond boete wegens manipulatie van, en speculatie met, het rente-instrument Libor.

Drie: Britse bank HSBC krijgt boete van twee miljard dollar voor onder meer witwassen van drugsgeld. Die boete zou veel hoger moeten zijn om afschrikwekkend te werken, gaf de aanklager toe, maar dat kon niet, want anders zou het globale financiële systeem in gevaar komen; too big to fail .

En vier: het voormalige hoofd van de Britse toezichthouder FSA is overgestapt naar de Britse bank Barclays. Hij krijgt daar drie miljoen pond per jaar.

Een radicale gedachte: de aanslagen van elf september 2001 vormden een fundamentele innovatie van terreur omdat doel veranderde in middel. Niet langer blies je een vliegtuig op, nee, nu gebruikte je dat vliegtuig om iets nog veel groters op te blazen. Betekent too big to fail hetzelfde voor bankberovingen? Niet langer haal je een bank leeg, nee, je gebruikt die bank om iets nog veel groters te plunderen, namelijk de staatskas.

Dit gaat inderdaad wat ver, of juist niet ver genoeg. Het gaat niet alleen om de zakenbanken. De financiële sector is vrijwel overal diep verrot – en dat we daar niet nog veel meer over horen vanuit de wetenschap, politiek en journalistiek doet het ergste vrezen. Paranoïde? Ik hoop het, maar citeer intussen Kevin Spacey in de film American Beauty : Never underestimate the power of denial .

Mijn eigen natte-vinger-indruk: zolang de geldpersen doordraaien maar inflatie uitblijft, merkt de gemiddelde burger relatief weinig van hoe die wordt uitgezogen. Maar het idee dat je geld kunt blijven doordrukken zonder dat de prijzen stijgen, lijkt me even houdbaar als het idee dat je subprime hypotheken met een complex financieel instrument kunt omtoveren in super veilige triple A -beleggingen.

Ik weet het ook niet meer. Het idee achter journalistiek in een democratie is: de mensen moeten dit weten! Dan komt er druk op politici, die de mistoestand aanpakken. Hoe meer ik zie en begrijp van de financiële sector, hoe meer ik me afvraag of deze gedachte nog opgaat. De sector is immuun geworden voor onthullingen. En nationale politici die binnen de lijntjes van de financiële sector blijven, kunnen in hun ‘tweede carrière’ rekenen op life changing rewards . Recent ging Labour-kopstuk en gewezen EU-commissaris Peter Mandelson naar de bank Lazard. Kassa!

Of neem dat hedgefonds, een soort agressief beleggingsfonds waarop nauwelijks toezicht is. Van die 500 miljoen winst op Griekse obligaties mag het fonds een vijfde houden, dus 100 miljoen. Geef daarvan drie procent aan de Conservatieve partij en je bent in een klap een van de grootste donoren.

Dit is de laatste column voor de kerst, dus misschien eisen de donkere dagen gewoon hun tol. Maar ik zie werkelijk niet hoe we hier zonder brokken uit zullen komen. Wie weet kijken we over twintig jaar terug op deze periode en zeggen: herinner je je die Occupy-beweging nog? Dat was toch eigenlijk de laatste poging om de mondiale financiële kaste weer onder controle te krijgen, zonder gebruik van geweld?

Auteur / Bron: Joris Luyendijk / De Standard.biz

Categorieën:Algemeen, Bankzaken

Gaat dit over leasemaatschappijen of over zorgverzekeraars?

14 december 2012 1 reactie

U woont in een straat. Met de meeste van uw straatgenoten kunt u het goed vinden. Op een dag besluit u met vijf van die straatgenoten gezamenlijk een auto te kopen. U bezit nu allemaal een eigen auto en het is u opgevallen dat er eigenlijk altijd vier stilstaan. En dat is zonde. U kunt net zo goed met z’n vijven één auto delen en daarmee ook de kosten.

U koopt samen een nieuwe auto. Een gele. De auto kost € 15.000, en u betaalt ieder € 3.000. U maakt samen een gebruiksrooster, en u berekent dat de gebruikskosten van de auto € 100 per persoon per maand zijn. U geeft het beheer van de financiën in handen van overbuurman Henk. Die is handig met dat soort dingen. Henk heeft een eigen auto, doet verder niet mee, en is dus onpartijdig. Iedereen maakt iedere maand € 100 over aan Henk, en Henk regelt de verzekering, belasting, tankpas en onderhoud. En houdt een kleine vergoeding in voor de moeite.

U maakt in volle tevredenheid gebruik van de regeling, en u geniet alle vijf van dit uitstekende idee.

Op een dag verkoopt Henk de auto, zonder het eerst aan u te vragen. Aan de firma SuperLease. Henk steekt de opbrengst in zijn eigen zak. U bent boos en stapt met uw vijven naar Henk.

Maar Henk roept: ‘Nee nee! Jullie begrijpen het verkeerd! Ik doe dit voor jullie! SuperLease kan het beheer van de auto véél beter en efficiënter dan ik! Zij hebben te maken met schaalvoordelen, en concurrentie en zo – dat is allemaal heel ingewikkeld – maar vertrouw mij maar: jullie zullen een stuk goedkoper uit zijn!’

En inderdaad, de maandkosten zakken direct naar € 80. ‘Die Henk! Die is zo gek nog niet!’ roept u in koor. ‘Handige jongen, met geld. Geen wonder dat hij een Mercedes rijdt’.

Maar na een half jaar krijgt u een brief van SuperLease: Vanwege allerlei omstandigheden zijn wij helaas genoodzaakt om het maandbedrag te verhogen naar € 100. U baalt. Maar u bent nog steeds niet duurder uit dan voorheen, dus u zeurt niet.

Een half jaar later krijgt u weer een brief van Superlease: Vanwege nog meer allerlei omstandigheden moet u voortaan de eerste 10 liter benzine van iedere tank zelf betalen. Dit heet ‘eigen risico’. U baalt weer en stapt naar Henk.

Henk zegt: ‘Ik kan er ook niks aan doen. Het komt door de vergeling: er komen steeds meer gele auto’s, en daarom is deze maatregel noodzakelijk, want anders wordt het onbetaalbaar!’

Maar ieder half jaar vallen er brieven van SuperLease op de deurmat, en iedere keer moet u meer betalen, en krijgt u minder. U moet nu al de eerste 20 liter zelf betalen, en uw maandbedrag is inmiddels € 200 en u mag alleen nog tanken bij stations van StupidOil. U hebt er genoeg van, en u besluit dat u ermee wil stoppen. U gaat samen weer naar Henk.

U zegt: ‘Henk, we stoppen ermee. We nemen het verlies wel, maar dit loopt uit de hand. We gaan het wel weer zelf doen.’
Maar Henk zegt: ‘Tja, uhh, dat kan niet…’.
‘Hoezo niet!?’ roept u.
‘Uhm, we hebben een contract. We moeten verplicht tot in lengte van dagen blijven leasen…’.
‘Wat!? Daar kom je nou mee?!’ zegt u verbaasd.
‘Uhm, ja…. Maar niet getreurd! We mogen zo overstappen naar een andere leasemaatschappij! Ik zal alle voorwaarden van alle leaseaanbieders uitzoeken, en morgen laat ik zien wat de beste deal is’. En Henk duikt achter zijn computer.

De volgende dag komt u bij elkaar, en Henk laat alles zien. Offertes van SuperLease, HyperLease, InterLease, YourLease en OurLease. Dat zijn de keuzemogelijkheden. Henk laat de papieren achter zodat u alle voorwaarden op uw gemak kunt bestuderen, en na een middag gezamenlijk puzzelen, komt u er achter dat u overal (op een paar euro na) even duur uit bent. Bij de één zijn de maandkosten lager, maar het eigen risico hoger, bij de ander andersom en de rest zit er tussenin. En dat verbaast u, want Henk had het toch over concurrentie en zo gehad?

Dus gaat u het nu maar zelf uitzoeken. En al snel komt u tot de conclusie dat SuperLease, HyperLease, InterLease, YourLease en OurLease (evenals StupidOil) allemaal deel uitmaken van ÜberHolding NVBVGmbHLtd. Het dringt tot u door dat u geen kant meer op kunt, en dat u voor altijd precies zult moeten betalen wat ÜberHolding u vraagt. U zit vast.

Boos gaat u weer naar Henk. U treft hem aan terwijl hij zijn spullen aan het pakken is. Henk gaat verhuizen. Hij heeft een nieuwe baan. Bij ÜberHolding NVBVGmbHLtd.gele autoBron: pieterstuurman.blogspot.no

Oneliners en uitspraken (grappig, zinnig en onzinnig), deel 2

14 december 2012 1 reactie

Ik vertelde geen leugens. Ik zei dingen die later niet waar bleken te zijn.

Er gaat meer boven je pet dan eronder.

Om je dromen waar te maken, moet je wel een keer wakker worden…..

“Je kunt niet alles hebben”….. Trouwens waar zou je het laten?

’t Gaat om de daden, niet de intenties. Hij: “Ik heb een hart van goud”. Zij: “Ja, dus? Een ei ook….!”

Oud-voetballer: “Ik heb veel geld uitgegeven aan alcohol, vrouwen en snelle auto’s. De rest heb ik verbrast”.

Ervaren jagers dragen hun pet achterstevoren. Dan denken de konijnen dat ze naar huis gaan.

Als ik sommige politici bezig hoor, vraag ik mij af of het niet minder schadelijk zou zijn als ze toch maar zouden roken i.p.v. praten.

Een “bijna-doodervaring” is een vele leukere ervaring dan een “helemaal-doodervaring”.

Honden kunnen niet praten. En als een hond zegt dat hij dat wel kan…. dan liegt ie.

Mijn vrouw wil graag iedere zondag ontbijt op bed, dus sleep ik iedere zaterdagavond haar bed naar de keuken.

Weekend? Luieren is ook een werkwoord.

Gelezen in koffiebar : Geef niet teveel kritiek op onze koffie. Eens komt de dag dat ook jij oud en slap zult zijn.

Familiegezegde: “De jonge wijnstok geeft meer druiven, maar de oude geeft betere wijn”.

Uit een enquête is gebleken dat 10 procent van de Amerikanen dacht dat Jeanne d’Arc de vrouw was van Noach.

Kinderen hebben tegenwoordig zoveel luxe dat je ze, om ze echt te straffen, beter naar jouw kamer kunt sturen dan naar hun eigen kamer.

Piekeren is net als schommelen. Je bent wel bezig maar je komt niet van je plaats.

Het succes van Ryanair: “Twee staanplaatsen a.u.b. en als het kan naast elkaar”.

Jezelf zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.

Gehoord van een slimme ondernemer: “Van omzet word je moe. Van marge ga je op vakantie”.

Ik heb een erg ongelukkige jeugd gehad. Mijn vader dronk en mijn moeder at.

Soms heb je geen zin om uit te gaan, maar je haar zit te goed om thuis te blijven.

Sinterklaas is erg gul voor bankiers.

6 december 2012 Plaats een reactie

Twee weken geleden kwam er een rapport uit van Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen (SOMO) naar aanleiding van een onderzoek naar Nederlandse banken. De samenvatting was simpel. Er wordt teveel verdiend (uhm… betaald) in bankenland.

In 1987 verdiende de gemiddelde Nederlandse bankmedewerker 17 procent meer dan de gemiddelde Nederlandse werknemer. Vervolgens brak eind 2008 de bankencrisis uit en….. verdiende de gemiddelde bankmedewerker in 2011 nog maar 81 procent meer dan de gemiddelde Nederlandse werknemer.

En dus werd het rapport per direct  op de korrel genomen. “Zo erg kan het toch niet zijn”, “Er wordt verkeerd geteld”, “Dat komt omdat……”, etc.

Scheef

Zelfs al neem je dit rapport met een behoorlijke dosis strooizout, dan nog zijn en blijven de verhoudingen scheef. Zo schreef de opsteller van dit rapport, Rens van Tilburg, dat de kredietverlening aan bankklanten serieus op de tocht komt te staan bij zo’n salarishuis.

De stelling: Nadat alle kosten en afdrachten in rekening zijn gebracht, blijft er een som over die uit te delen is aan personeel en dividend, waarna het restant kan worden toegevoegd aan het eigen vermogen.

Krediet

Per bank betekent dat er zeer véél euro’s naar personeel (salaris en bonus) gaan, een restant naar dividend (bijvoorbeeld terugbetaling aan de Staat) en daarna rest er nog maar relatief weinig om toe te voegen aan het eigen vermogen. En dat is weer van invloed op de (verminderde) hoogte van kredietverlening aan derden.

Sommige van de rapportbevindingen onderschrijf ik ook:

  • De winsten bij banken zijn vluchtig. Er wordt geen duurzame waarde gecreëerd.
  • Er is nauwelijks nog sprake van concurrentie in bankenland in Nederland, want 78 procent van de hypotheekmarkt, het bankbalans en het betalingsverkeer en 90 procent van de spaargelden is in handen van slechts 4 banken (DNB jaarverslag, 2011)! Waarbij nog moet worden opgemerkt dat ABN Amro geen prijsvechter mag zijn in verband met de ontvangen staatssteun en ING bank pas weer sinds november 2012. “Dunne spoeling” zou de kapper zeggen!
  • De salarissen lopen uit de pas met het overige bedrijfsleven in Nederland. Naast de scheefgroei zoals hierboven omschreven, is het ook een extra moeilijkheid na iedere bankreorganisatie. Zie de ex-bankiers, na deze reorganisaties, maar eens elders aan de slag te krijgen.

Afhankelijk

Kortom, de bankenconcentratie en de daarmee uitgesloten concurrentiewerking, als ook het bijzondere salarishuis van deze branche, maken dat klanten zich sterk afhankelijk voelen van hun huisbank en dat zij zich niet goed (genoeg) bediend voelen door deze duurbetaalde arbeidskrachten.

En het is minstens zo triest dat de bankklanten iedere keer ervaren dat er aan die situatie sinds 2008 helaas niets…… maar dan ook helemaal niets…… veranderd is.

Nu maar hopen dat de financiële sector dit rapport niet als ‘Zwarte Pieten’ beschouwt, zichzelf écht in de spiegel aankijkt en er zélf onderhand eens lering uit trekt. Of ben ik nu, 5 december, toch te goedgelovig?

Rapport: http://somo.nl/news-nl/miljardensubsidie-verstoort-nederlandse-bankensector

%d bloggers liken dit: