Archief

Archive for augustus, 2012

Het Europees Stabiliteits Mechanisme (ESM) is onwaarschijnlijk bizar.

21 augustus 2012 Plaats een reactie

Politici schreeuwen dat er een permanent Europees noodfonds moet komen en nagenoeg geen politicus die daar ook maar één kritische noot over kraakt. Hier in Nederland is het een éénmansfeestje van Jan Kees de Jager. De rest in Den Haag snapt het niet, wil het niet snappen of kan simpelweg niet lezen. Daarom heb ik waarschijnlijk nog geen alternatieven gehoord.

Daar waar landen structureel meer uitgeven dan dat er binnenkomt, ontstaan er begrotingstekorten. Landen met begrotingstekorten zullen daarom (moeten) gaan lenen. En leningen moet je (net als wijzelf) gewoon terugbetalen. Terugbetalen…. waarvan? In de portemonnee zat toch al een gat? Gaten met gaten vullen? Ik bespeur daar weinig stabiliteit.

De financiële bijdragen van de ESM-leden zijn enorm. Aan het huidige start(!)kapitaal van € 700 miljard móet Nederland € 40 miljard bijdragen, te betalen in 5 jaarlijkse termijnen.

Is dat nou veel? Tsja, vorig jaar bedroeg de totale inkomsten aan loon- en inkomstenbelasting in Nederland € 44 miljard. Het is ook een bedrag dat in schril contrast staat met de voorgestelde bezuinigingen in eigen land. Bezuinig je bv. € 18 miljard, moet je € 40 miljard verplicht overboeken naar ESM. Zo moeten wij (van 65) tot 67 jaar doorwerken om miljarden te besparen en gaan die bedragen nu verplicht (indirect) overboeken naar een land waar de wettelijke pensioenleeftijd 57 is. Logisch toch?

Op 24 mei 2012 stemde de Tweede Kamer in met dit bijzondere verdrag. http://www.nu.nl/politiek/2818467/kamer-stemt-in-met-esm-verdrag.html. Precies, maar dan ook precies, 2/3 van de kamerleden stemde voor?! Op 12 september, de dag dat wij in Nederland gaan stemmen, beslist het Duitse constitutioneel hof of het ESM überhaupt wel aan de Duitse grondwet voldoet. http://www.bnr.nl/topic/schuldencrisis/403110-1207/esm-verdrag-in-handen-van-het-duitse-hof

Zijn die Duitsers beter in teksten verklaren dan wij? In het verdrag (http://www.european-council.europa.eu/media/582895/10-tesm2.nl12.pdf) zélf staan immers een aantal bijzondere artikelen in simpele “Jip en Janneke taal”:

Artikel 8

Het maatschappelijk start(!)kapitaal bedraagt € 700.000 miljoen.

Artikel 9

De Raad van gouverneurs kan nog niet betaald kapitaal, onherroepelijk en onvoorwaardelijk bij de leden opvragen………te betalen binnen 7 dagen.

Artikel 10

De Raad van gouverneurs kan het maatschappelijk kapitaal zélf wijzigen.

ESM-leden hebben hier géén invloed op. Laat staan een veto. Nederland c.q. de Tweede Kamer heeft simpelweg het nakijken. Wat sommige TK-leden daar ook over zeggen. Een regelrechte “blanco cheque” te besteden door onschendbare ESM-gouverneurs.

Artikel 32&35

Hierin staan de voorrechten, onschendbaarheid en immuniteiten geregeld.

– Medewerkers van het ESM zijn immuun voor strafvervolging.
– De kantoren van het ESM mogen geen onderwerp zijn van doorzoeking c.q. huiszoeking.
– Beslissingen van het ESM mogen niet door een rechter getoetst worden.

Blijf ik nog zitten met een paar vragen:

  • Wie heeft er een gedegen alternatief voor dit ESM bedacht de afgelopen periode?
  • Welke (Nederlandse) belastingbetaler/stemmer gaat hier mee akkoord?
  • Welke volksvertegenwoordigers stemden voor en welke tegen?
Categorieën:Algemeen, Bankzaken Tags: , , ,

Burgers worden massaal beroofd. Politici, economen én burgers doen hélémaal niets!

8 augustus 2012 4 reacties

Mocht er in New York een Batman hebben rondgezworven toen de financiële wereld in september 2008 niet meer bleek dan een luchtbel, wie zou hij dan hebben opgepakt? De aandeelhouder die grotere winsten eist van de onderdirecteur; de onderdirecteur die financiële luchtbellen verzint en ze verkoopt als complexe producten; de bankdirecteur die de producten moreel toestaat; FED-baas Alan Greenspan de die ze juridisch heeft verdedigd; of toch president Bill Clinton, onder wie de deregulering van de financiële markten is begonnen?

De beroemde vleermuis die in het laatste deel van de Batmantrilogie opnieuw worstelt met het ragfijne verschil tussen goed en kwaad, zou in de echte wereld net zo hopeloos verstrikt raken in de complexiteit en de invloed van het financiële systeem. Een verbijsterde kredietbeoordelaar zei recent tegen Guardianblogger Joris Luyendijk: ‘In 2008 zaten we op de rand van een mondiale implosie. Nu is het 2012 en er is iets ongelooflijks gebeurd: niets.’
Sterker nog, niet alleen is er geen enkele fundamentele hervorming doorgevoerd om het systeem weer beheersbaar te krijgen, volgens talloze ingewijden, onder wie Peter Blom van Triodos Bank, vindt er zelfs geen discussie plaats over de toekomst van de financiële sector.

Banken zijn ongestoord doorgegaan met hun wanpraktijken. Goldman Sachs en ABN Amro zien hun klanten volgens getuigenissen nog steeds als onwetende rukkers die je naar eigen inzicht mag belazeren. Britse banken bekenden onlangs het volk nog altijd nutteloze polissen aan te smeren. En dat het altijd erger kan bewees Barclays, de reus die voor eigen gewin de rente manipuleerde waarop een selecte groep banken elkaar geld uitleent. Of banken in Duitsland en Nederland dezelfde spelletjes speelden wordt nog onderzocht. http://www.telegraaf.nl/dft/nieuws_dft/13020970/__Justitie_onderzoekt_rol_Rabo_in_Libor__.html

Oplichterij

Toch is er niet één bankier in de cel beland wegens oplichterij. Af en toe rolt er een symbolische kop, zoals de baas van het genoemde Barclays, maar in plaats van een strafproces aan de broek, krijgen ze een dikke cheque in de broek. Banken werken binnen absurd ruime juridische grenzen die ze dankzij eigen lobbywerk hebben bedongen. Men houdt elkaar als een gesloten verbond de hand boven het hoofd. Pas als iemand zich buiten de bankierscode begeeft en à la Dirk Scheringa eigen kunst financiert met andermans spaargeld, krijgt de beursboef contouren. Maffiamaatjes, zou Jort Kelder zeggen. Mocht er wereldwijd worden betaald met kogels, dan zou de Italiaanse maffia ongetwijfeld ’s werelds grootste bank zijn.
Bankiers en beurshandelaren hebben hun leefwereld zo complex ingevuld dat niemand nog weet wie waarvoor verantwoordelijk is. Sommige constructies zitten zo ingewikkeld in elkaar dat het me niet zal verbazen als banken via onnavolgbare omwegen door henzelf in elkaar geknutselde producten hebben gekocht – en oprecht denken dat ze premium spul hebben binnengesleept.
Die Kafkaëske complexiteit zit politici, burgers, bankiers en economen op dit moment in de weg.

Verraden

Burgers zouden woedend moeten zijn op de bankenwereld. Ze zijn verraden op een manier die van piramideoplichter Bernie Madoff, de man van vijftig miljard, een kruimeldief maakt. Maar ondanks dat de bankschandalen zich opstapelen en dat 86 procent van de Nederlanders volgens denktank Sustainable Finance Lab geen greintje vertrouwen meer heeft in bankiers, kijkt men apathisch toe. Geen demonstraties, geen gebundelde volkswoede. De onbegrijpelijke complexiteit van de financiële wereld maakt machteloos en onverschillig, als ware oplichterij en bankieren een sine qua non.
Toonaangevende politici, zo hebben ze de afgelopen twee jaar bewezen, begrijpen geen pepernoot van deze crisis en rommelen maar wat aan. Uit angst voor electoraal verlies durft niemand draconische beslissingen te nemen, omdat niemand weet wat de gevolgen zijn. Stapje voor stapje schuifelt men mee met collega-leiders. Ondertussen maken ze hun volk wijs dat de Grieken achter de recessie zitten, terwijl die rechtstreeks voortkomt uit kredietcrisis.

Blijft over de bankiers en economen: volg een week lang de tegenstrijdige berichtgeving van de ‘economische experts’ en je weet dat de financiële wereld een doolhof is zonder begin en eind. Het gros blijft wanhopig hun nagels zetten in een systeem dat alleen werkt bij groei, simpelweg omdat dit het enige systeem is dat men kent. Niemand weet bijvoorbeeld of het behoud van de euro geld kost of oplevert. De euro is slechts een politiek sentiment dat afleid van het werkelijke probleem. Vandaar dat economen in samenspraak met banken en politici nog meer ingewikkelde constructies verzinnen, waarvan de gevolgen opnieuw niet te overzien zijn.
En zo modderen we voort, verstopt achter een ondoorgrondelijk financieel gedrocht waarop we onze verantwoordelijkheid kunnen afschuiven. En zolang economen, bankiers en politici blijven zeggen: ‘Het is zo complex’, zal er niks wezenlijks veranderen. Ze zijn veel te bang iets vanuit niets op te bouwen.
‘Waarom vallen we?,’ vraagt butler Alfred als Batman weer eens in de kreukels ligt. Het antwoord geeft Alfred zelf: ‘Zodat we leren hoe we onszelf weer kunnen oprapen.’ Maar daarvoor moet je toch echt eerst helemaal naar beneden donderen.

Bron: Volkskrant Opinie

Auteur: Lars Anderson

Directeur Griekse fiscus: “12-15% van BBP wordt aan belasting ontdoken!”

3 augustus 2012 Plaats een reactie

HET GELIJK VAN LAGARDE

Als de Grieken wél belasting zouden betalen, is het probleem opgelost. De IMF-president heeft gelijk. Zegt de directeur van de Griekse fiscus.

Ze werd overgoten met gal, de strenge Franse meesteres van het IMF. Enige tijd geleden leverde Christine Lagarde in een interview met The Guardian kritiek op de in haar ogen gebrekkige belastingmoraal van de Grieken. Ze zei weinig medelijden te hebben met het Griekse volk. ‘Ik denk vaker aan kleine kinderen op een school in een dorpje in Niger die met z’n drieën één stoel moeten delen. Ik denk namelijk dat zij nog meer hulp nodig hebben dan de mensen in Athene.’

De Grieken hebben geen recht op medelijden. Daarvoor zijn ze te rijk en hebben ze hun problemen teveel aan hun zelf te danken. De meeste Europeanen zijn het daar roerend mee eens. En veel Grieken trouwens ook. Ze weten heel goed hoe de vork in de steel zit.

En toch veroorzaakten Lagardes uitspraken een golf van verontwaardiging. In Griekenland, maar ook in andere landen die niet bekendstaan om hun belastingmoraal. Terwijl iedereen die wel eens in Griekenland is geweest weet dat niet-belastingbetalen er de norm is. Bonnetjes? Wat zijn dat? Nog een voorbeeldje: geen land ter wereld heeft meer onafgebouwde huizen dan Griekenland. Talloze woningen zijn al tientallen jaren work in progress. Reden: zolang het huis niet klaar is, hoeft er geen onroerendgoedbelasting te worden betaald. De Romeinen klaagden al steen en been over de Griekse listigheid op fiscaal gebied

Kapitaalvlucht

Wat blijkt nu? Lagarde had inderdaad gelijk. Dat zegt Nikos Lekkas, directeur van de Griekse belastingdienst. Jaarlijks wordt 12 tot 15 procent van het BBP aan belasting ontdoken. Lekkas: ‘Als we daarvan maar de helft konden innen, was Griekenlands probleem opgelost.’

http://www.welt.de/print/die_welt/politik/article106437806/Frau-Lagarde-hat-ganz-recht.html

Volgens Lekkas lukt het vaak niet om de verschuldigde belasting te innen door gebrekkige medewerking van de Griekse banken. In 5000 gevallen heeft de dienst inzicht gevraagd in rekeningen, maar in slechts 214 heeft ze dat gekregen. Politieke steun krijgt de belastingdienst ook niet. Politici zijn namelijk vaak zelf het onderwerp van onderzoek. In 500 dossiers die politici betreffen wacht Lekkas al vijf maanden op inlichtingen.

De Griekse banken hebben wel volop hun medewerking verleend aan het overmaken van tegoeden van hun rijke klanten naar Zwitserse bankrekeningen. Naar schatting 200 miljard – niet-gefiscaliseerde – euro is gestald op Zwitserse bankrekeningen. Her en der gaan stemmen op om Zwitserland te dwingen het geld van Griekse oorsprong terug naar Griekenland te laten vloeien.

Categorieën:Algemeen

De Federal Reserve System is géén overheidsorgaan! It’s A Privately Owned Cartel of Powerful Banks Protected By Law

2 augustus 2012 Plaats een reactie

It’s commonly but falsely believed the Federal Reserve System is a function of government and subject to its control. False. It’s often referred to as a quasi-governmental, decentralized central bank, but that’s just cover to disguise what, in fact, it really is: a privately held and operated cartel made to look like the government is in charge. The fact that it’s headquartered in Washington in the formidable and impressive-looking Eccles building (named after a former Fed chairman) is just part of the clever subterfuge. Here’s how it works:

The Fed is composed of a Board of Governors in Washington and 12 regional banks in major cities throughout the country (including in my own city of Chicago where anyone once but no longer could walk up to a teller’s window and buy US Treasury securities). The system also includes many and various member banks including all national banks that are required to be part of the system. Other banks were also allowed to join and many did. The Federal Reserve began operating in November, 1914, almost one year after the Congressional act creating the system the previous year as explained above. It was mandated by law to have the greatest power of any institution in the country – the power to create and control the nation’s money supply.

The Federal Reserve Act of 1913 (the law of the land) stipulates that the Federal Reserve Banks of each region are owned by the member banks in it. These Fed banks are privately owned corporations that make a great effort to hide the fact that they, in fact, own what the public largely thinks is part of the public treasury and government. It’s easy to think that as Fed chairmen and seven of the twelve Governors are appointed by the President and approved by the Senate. As such, the FRB is a sort of quasi-government entity, but the fact is the System is a privately owned for profit enterprise just like any other business. It has stockholders like other public corporations that are paid 6% risk free interest every year on their equity holdings. The public doesn’t know this, and it likely wouldn’t be good PR if it found out. People might be even more upset if they learned some of the owners of our Federal Reserve are powerful foreign investors in the UK, France, Germany, The Netherlands and Italy. They’re partners with giant US banks like JP Morgan Chase and Citibank as well as powerful Wall Street firms like Goldman Sachs in a new world order banking cartel that influences and affects business activity everywhere and our lives.

The issue of private ownership of the Federal Reserve Banks has been challenged several times in the federal courts to no avail. Each time the courts upheld the current system under which each Federal Reserve Bank is a separate corporation owned by commercial banks in its region. One such case was Lewis v. United States that was decided by the 9th Circuit Court of Appeals that ruled the Reserve Banks are independent, privately owned and locally controlled corporations.

* Bron: http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=2712

* Boek: The US Federal Reserve Bank: Dirty Secrets of the Temple by Stephen Lendman

 

Zakelijke dienstverlening: Verkoop je tijd, kennis of toegevoegde waarde?

1 augustus 2012 10 reacties

(Advocaten mogen geen 7 minuten factureren, maar Albert Heijn wél 1 potje pindakaas).

Productie- en handelsbedrijven hebben het maar makkelijk qua facturatie. In vergelijk met zakelijke dienstverlening dan toch. Verkoop je plastic bekertjes, heb je een supermarkt of verkoop je auto’s dan maak je een mooie brochure met prachtige plaatjes, bied ze aan  voor “1 plus 1 gratis”, een gratis autoradio of met uitgestelde betaling en gaan met die handel. Verkopen en factureren.

Maar wat nou als je in de zakelijke dienstverlening actief bent? Hoe verkoop je kennis en ervaring? Op basis van een urendeclaratie, “no cure, no pay” of succesfee? Degene die het weet mag het zeggen. De AFM heeft het er maar druk mee om te bedenken wat helder, transparant en eerlijk is. (https://www.afm.nl/nl-nl/consumenten/themas/advies/advieskosten/kosten).

Advocaten wordt verweten dat ze “met een vork schrijven”, de accountant die op de WC aan een klant denkt, declareert zelfs die tijd, de fiscalist declareert adviesuren voor standaardkennis en door wetswijzigingen blijft zijn omzet gegarandeerd. Financiële, zakelijke tussenpersonen eten van twee walletjes. Betaald door de klant én de bank of verzekeringsmaatschappij. Dat is in een notendop wat een ondernemer de zakelijke adviseur nogal eens verwijt c.q. toedicht. De toegevoegde waarde is hen blijkbaar niet altijd duidelijk en daarom roepen zij regelmatig “Adviseurs kosten alleen maar geld”.

Zo heb ik zelf moeite om mijn klant te factureren voor een telefoontje van 17 minuten. Om te kunnen bieden op de debiteurenportefeuille van een failliete concurrent vraagt hij naar mijn kennis op het gebied van debiteurenportefeuilles. Zo leg ik hem haarfijn, in die 17 minuten, uit hoe hij de portefeuille moet analyseren en interpreteren, waar de valkuilen zitten en de trucs die de oude eigenaar kan hebben toegepast. Zeventien volle minuten kennisoverdracht.

Hoe verkoop ik die kennis? Ik wil geen zeikerd zijn die een vierde uurtarief declareert en laat het bij een gratis service-telefoontje. Maar wat nu als ik ‘m maanden later letterlijk hoor vertellen dat mijn telefonisch consult zijn onderneming € 185.000 bedrijfsresultaat heeft opgeleverd? Heb ik de klant nou tijd of kennis verkocht? En als het kennis is, wat mag dat dan kosten?

De ondernemer ziet het zelf graag als “gewoon effe een telefoontje”. Niet moeilijk over doen. De adviseur heeft toch tijd genoeg. Wat zijn dan een paar minuten? In deze discussie over factureren telt een ondernemer dus vaak slechts in tijd en niet in termen van toegevoegde waarde. Maar zelfs als het “gewoon tijd” betreft, redeneert een ondernemer wel eens raar. Een (advocaten)factuur van 7 minuten wordt op iedere verjaardag duizend keer cynisch besproken. Alsof je bij de Albert Heijn alleen een volle boodschappenkar hoeft af te rekenen en je een karretje met slechts 4 producten gewoon gratis mee mag nemen?

Om mijn punt te maken, zeg ik tegen mijn klant “Jij maakt toch tuinmeubels? Geef mij effe een leuk setje. Je hebt er zoveel staan, die paar stoelen mis je toch niet”. Waarop hij zegt: “Je wil niet weten hoeveel arbeid, kennis, ervaring en energie daar in zit? Dat moet gewoon betaald worden”. “Precies”, zeg ik “en dat geldt niet alleen voor tuinstoelen”.

Begrijp je mijn dilemma? Hij inmiddels wel. Gelukkig.

%d bloggers liken dit: