Home > Inspirerend > De ouderavond

De ouderavond

Vorige week was het ouderavond. Een beetje ongerust liep ik de school van mijn zoontje binnen.

Het ging volgens de juf de laatste tijd al niet zo goed dus ik maakte me best een beetje zorgen. Hij was de laatste tijd ook al zo stil en afwezig; het leek wel of hij zich niet meer zo lekker voelde op school. De juf zei: “Tja, waar zal ik eens beginnen. Het is niet dat uw zoontje niet sociaal is. Hij is heel prettig om in de klas te hebben en kan goed met de andere kinderen opschieten. En ook de creatieve dingen op school gaan erg goed. Hij heeft een grote belangstelling voor tekenen en handvaardigheid……

Toch maak ik me behoorlijk zorgen om uw zoontje. Tijdens de rekenles zit hij vaak een beetje afwezig te dromen en is niet goed bij de les. En het lezen en schrijven van uw zoontje is ook ver beneden de maat. Op deze manier zal het voor hem heel moeilijk worden om de school op een normale manier af te maken. We zijn al weken bezig om hem proberen bij te spijkeren op het gebied van rekenen en taal. Zoals u weet heeft hij al enkele malen bijles gehad na school. En ook geven we hem vaak bijles als er eigenlijk handvaardigheid is of tekenen, want die vakken zijn voor hem absoluut geen probleem. Maar het lijkt wel of hij gewoon niet wil”.

Opeens bekroop me een heel benauwd gevoel. Ik moest denken aan een boek dat ik gelezen had waarin dieren een bepaalde opleiding moesten volgen in hardlopen, klimmen en zwemmen. Door heel veel extra tijd te besteden aan zwemmen bij de eekhoorn werd hij maar een gemiddelde klimmer. Door de eend extra veel te laten hardlopen werd hij maar een gemiddelde zwemmer. En ook het konijn werd niet meer dan gemiddeld in hardlopen, omdat hij extra moest zwemmen. Hij bleef daarin achter. Ze hadden dus niet gekeken waar de interesse en talenten van de dieren lagen, maar wilden ze laten voldoen aan een wensbeeld van de samenleving waar ze deel van uit maakten. Met als gevolg dat de dieren ongelukkig werden en nergens in uit konden blinken.

Konijn-eend

 

 

 

 

 

Ik vroeg aan de juf: “Vindt u het belangrijk dat mijn kind gelukkig wordt?” Uiteraard wilde ze dat, want dat wil toch elke leraar voor zijn leerling! “En wilt u ook dat hij zijn talenten kan ontwikkelen en daar plezier in heeft?” Ook dat was vanzelfsprekend.

“Maar”, vroeg ik aan de juf: “wilt u dan alstublieft mijn zoontje ook zoveel mogelijk laten werken aan de ontwikkeling van zijn sociale vaardigheden, zijn tekenen en zijn handvaardigheid, want daar liggen volgens mij zijn echte talenten?.” Er viel een stilte in de klas. Zonder verder iets te zeggen begrepen we elkaar.

Vanmiddag kwam mijn zoontje met een glimlach van school!

Advertenties
Categorieën:Inspirerend
  1. andre
    14 september 2014 om 8:45 pm

    En zo heb ik inderdaad collega’s met prima sociale vaardigdeden die mooi kunnen tekenen, maar verder bij alles hulp nodig hebben

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: