Bij de (derivaten)neus genomen!

10 augustus 2017 Plaats een reactie

Na de Derivatencommissie is er nu de Geschillencommissie.

Waarom?

Omdat de Derivatencommissie ook “bij de neus is genomen door de banken”.

Gaandeweg is de Derivatencommissie duidelijk geworden dat er een “groot lek” zit in het zeer uitgebreide Uniform Herstelkader Rentederivaten (UHR). Dit lek heet “in aanmerking komende leningen”.

Een zeer belangrijke term, want deze duidt wélke Euriborleningen daadwerkelijk en concreet betrokken zijn bij het advies/verkoop van rentederivaten door de bank aan de klant. Op het moment van het advies c.q. de verkoop moest de bank exact duidelijk maken welke huidige én toekomstige Euriborleningen gekoppeld zouden (gaan) worden aan de geadviseerde en verkochte rentederivaten.

Voor de financiële compensatie onder het UHR raakt dit de “overhedge” en “renteopslag”, twee financieel zeer belangrijke onderdelen.

Bij de neus genomen?

Ja, bij de neus genomen. Banken hebben in 2014-2015 hun eigen derivatendossiers mogen beoordelen, dit lek geconstateerd en doodgezwegen. Bij (summiere) controle door toezichthouder AFM is toen al geconstateerd dat ABN Amro Bank 80% van haar derivatendossiers inhoudelijk niet op orde had. En ervaringsdeskundigen weten dat dit voor alle betrokken banken geldt.

Bij ieder “systeem” geldt dan: “garbage in, garbage out”.

Het is voor banken derhalve onmogelijk gebleken om het gegeven advies te reconstrueren. Toen….. en dus ook nu. Niet bestaande documenten/verslagen kunnen er immers niet “bijgetoverd” worden. Zélfs niet door banken.

Banken wisten en weten dit al lang en hebben alle andere, betrokken partijen (AFM, Dijsselbloem, Derivatencommissie) om de tuin geleid. Klantvertegenwoordigers en Kenniscentrum Rentederivaten wisten dit al vanuit de praktijk, maar vonden op dit onderwerp nauwelijks een luisterend oor.

De Derivatencommissie heeft een noodverbandje aangelegd, de Geschillencommissie. Een mogelijkheid tot een “Bindend Advies” van een commissie was al eerder aangekondigd, maar spitst zich nu toe op deze open wond.

Voor de bühne.

Voor de bühne hebben Dijsselbloem en bankdirecties eerder aangegeven dat getroffen bankklanten “ruimhartig” gecompenseerd zullen worden en bij twijfel de klant het voordeel te geven. Dat zou “bij dit lek” absoluut toegepast moeten gaan worden.

Echter, gezien de starre bankhouding, het gebrekkige toezicht van AFM, de onwetendheid in de politiek en de arrogantie van Dijsselbloem heb ik ook daar een hard hoofd in.

Advertenties

Klanten zijn net mensen!

Bankklant

Jaap is een geslaagd ondernemer uit een ondernemersfamilie. Al generaties lang is hun familienaam verbonden aan de regio.

Jaap zelf, is Jaap zelf. Gewoon in zijn schoenen en niet er naast. Binnen zijn familie en mensen in zijn omgeving denken daar wel eens anders over. Jaap is namelijk een geslaagde ondernemer. En geslaagde ondernemers verdienen geld. Echt geld. Geen papieren geld of theoretisch geld. Want alleen met echt geld verdienen, waarborg je de continuïteit van jouw onderneming. Zo weet iedere échte ondernemer.

Wie genoeg geld verdient om de toko goed te laten draaien en daarnaast nog meer geld heeft, kan en mag dat uitgeven. Privé sparen is niet verplicht. Dus geeft Jaap ook écht geld uit. Op zijn eigen wijze, aan zijn eigen doelen. Sommigen vinden misschien dat je dan alles aan goede doelen moet schenken, maar zélf kun je ook een goed doel zijn.

Jaap doet beiden. Geld uitgeven en investeren in anderen én in zichzelf. Prima. Zo is hij gaan investeren in stenen en het restant in beursgenoteerde aandelen. Ergens eind 2015 besluit Jaap dat aandelen niet écht interessant genoeg zijn (ieder kwartaal turen naar twee A4’tjes van de vermogensbeheerders) en verkoopt zijn gehele aandelenportefeuille. Rücksichtslos. Tutti.

En dan gebeurt er iets heel vreemds. Zijn huisbankier die zijn zakelijke onroerendgoedportefeuille mede financiert, is ook zijn vermogensbeheerder.  Zoals ik met mijn achtergrond weet, zijn dat twee verschillende banken. De zakenbank die ondernemers financiert en de particuliere bank die zijn privévermogen beheert. Beide afdelingen hebben eigen systemen en eigen administraties. Zo, dat klinkt kil, denk je nu. En dat klopt ook.

Omdat Jaap zijn (privé) aandelenportefeuille verkocht heeft, staat hij te boek als klant met nul aandelen. Niet interessant voor de tak die vermogensbeheer heet.  Deze afdelingsadministratie poept automatisch een gedegen en standaardbrief uit.

Beste klant, u bent niet meer boeiend voor ons, dus u mag zich met vragen voortaan melden bij het lokale kantoortje om de hoek. Bel onze vermogensbeheerders vooral niet meer. Die zijn druk met échte, rendabele klanten. Toch met vriendelijke groet, uw jarenlange aandelen-trader”.

“Piswoest” beschrijft een klein stukje van Jaap’s gevoel. Hij, zijn familiebedrijf gaan way back en vanuit zijn loyaliteitsgevoel heeft Jaap vijfentwintig jaar de bancaire concurrentie buiten de deur gehouden. En waarvoor?

Als consultant van Jaap luister ik begripvol en besluit de zakelijke adviseur in te fluisteren. “Beste Henk, jouw collega’s van Private Banking hebben een brief gestuurd die jij ongetwijfeld niet gezien hebt. Jij hebt nog een groot zakelijk, financieel belang bij Jaap’s ondernemingen, dus kom er bij hem op terug, want het stoom komt uit zijn oren. Begin er vrijdag om 15.30 uur zélf over, toon begrip en verklaar de gang van zaken. Dat helpt”.

Die vrijdagmiddag zitten Jaap en ik om 15.20 uur klaar voor de afspraak met zijn zakelijke adviseur van de bank. De tijd verstrijkt. 15.30 uur wordt 15.40 uur. 15.40 uur wordt 15.50 uur. Henk van de bank komt om 16.00 uur binnen zeilen en opent het gesprek met de magische en onuitwisbare woorden: “Sorry dat ik te laat ben, maar ik kom net van een belangrijke klant af”. Kaboem. Klets. Strike! Dat was het einde van Henk en de bank in één volzin.

De cursus “behandel klanten, zoals je zelf behandeld wilt worden” is de vervolgopleiding op “klanten zijn net mensen”. Deze diploma’s halen, is onontbeerlijk in de zakelijke dienstverlening. Wat zeg ik? In iedere business. Onze Henk kan zich al vast inschrijven!

Categorieën:Bankzaken Tags: , , , ,

Concreet geld verdienen met mijn ervaringen?

30 januari 2017 Plaats een reactie

Zoals altijd belde Henk mij op omdat hij een brief van zijn bank had ontvangen. Over 2 weken vervalt er een renteperiode van een van zijn zakelijke leningen, dus “Frank, wat moet ik gaan doen”?

Als trigger op zijn vraag antwoord ik “Nou Henk, om te beginnen bel je mij de volgende keer 7 weken eerder”.

Waarom”?

Simpel. De huisbankier snapt als geen ander dat je met een reactietijd van 2 weken met je rug tegen de muur staat. Als je het niet eens bent met de aangeboden renteopties en je komt er met de bank niet uit, wat kun je dan als ondernemer nog doen? Behalve boos worden en klagen? Helemaal niets, omdat je bij een andere bank geen bedrijfsfinanciering geregeld krijgt in zo’n korte periode”.

Ja, dus”? vraagt Henk geprikkeld.

Dus deze keer gaan we onderhandelen met de bank op basis van inhoudelijke argumenten, maar veel belangrijker, we stellen nu voor om de volgende renteherzieningsbrieven geen 2, maar 8 weken van tevoren toe te sturen”.

Henk: “Maar dan kunnen ze niet. Althans, dat zei mijn accountmanager eerder al eens. Iets met funding of zo”.

Henk, dat snap ik, maar dat is een professionele truc om geen discussie te krijgen. Banken zijn namelijk wettelijk verplicht om particuliere klanten met een privéhypotheek 3 (!) maanden voor een nieuwe renteherziening de klant een nieuw rentevoorstel aan te bieden. Hebben ze dan een fundingprobleem? Nee. Dus ook niet bij jouw zakelijke renteaanbieding. Funding is funding”.

En wat schiet ik daar mee op”? klinkt het al wat geïnteresseerder.

rente

Nou Henk, de accountmanager snapt dat je bij een periode van 2 weken geen, maar bij een reactietijd van 8 weken wél, alternatieven kunt regelen bij een andere financier als de aangeboden rentetarieven écht niet bevallen. Alleen al door die wetenschap krijg je van jouw bank de volgende keer een beter rentevoorstel. Zo werkt dat”.

Ervaringsadvies met zeer concreet resultaat:

  • Jaarlijks scheelde dat € 25.500 (0,3% per jaar over de zijn leningen ad € 8,5 mln).
  • Gesprekken met de bank i.p.v. gesteggel, dus een betere relatie.
  • Blijvend resultaat naar de toekomst.
Categorieën:Bankzaken Tags: , , ,

Bedrijf verkopen? Neem 5 jaar de tijd!

30 januari 2017 Plaats een reactie

Op gezette tijden belt Henk mij voor bankzaken. Zo ook deze keer. De huisbankier liet weten dat zijn bedrijfspand de komende drie maanden opnieuw getaxeerd moest worden. De bank is dan de opdrachtgever van de taxatie, de klant (lees: Henk) betaalt de rekening. Natuurlijk vond Henk daar van alles van, maar in de Algemene Voorwaarden voor Hypotheken staat dat duidelijk vermeld.

taxatie

Simpel onderwerp, geen discussie. Wél moet Henk begrijpen dat de uitkomst van zo’n taxatie (rente)consequenties kan hebben. Positief, maar ook negatief.

In mijn gesprek met Henk vroeg ik door over zijn ambities. Henk ik namelijk 57 jaren jong, maar hij wordt zeer waarschijnlijk geen 120 jaar. Dus…… “Ga je er (nog) voor of wil je afbouwen”?

Frank, ik wil mijn aandelen verkopen. Niet nu, maar over 5 jaar”.

Nou Henk, dan ben je maar nét op tijd. Je hebt dan nog 2 jaar om de winst te optimaliseren, zodat je straks met de DCF methode (rekenformule om aandelen te waarderen) een goede waardering voor jouw aandelenpakket kunt laten opmaken”.

Hoe dat zo?”

Veel leverancierscontracten worden alsmaar stilzwijgend verlengd, daar moeten we het komende jaar eens goed naar laten kijken. Verzekeringen, energie, wagenpark. Ik noem maar wat onderwerpen. Aanpassen kan misschien dit jaar of anders zeker volgend jaar. En jouw salaris en het salaris van jouw echtgenote kun je ook nog eens tegen het licht houden. De KFC-bonnetjes van jouw kinderen en ouders mogen ze straks ook niet meer bij jou inleveren. Bereid ze daar maar alvast op voor. Alle besparingen leveren namelijk meer winst op en dus een betere aandelenwaardering”.

En dan?”

Nou Henk, als je jouw boot (metafoor voor bedrijf) wil verkopen, levert ie meer op met een goede kapitein aan boord dan zonder kapitein. Heb je nu een goede kapitein op jouw schip? Wil hij kapitein blijven, ook over 5 jaar? Geeft hij commitment af? En hoe?”

Henk dacht vandaag over de taxatie van zijn bedrijfspand te gaan onderhandelen, maar kreeg daarvoor in de plaats een doos huiswerk mee. Met een knipoog riep Henk bij mijn vertrek “Bedankt Frank, ik dacht dat jij mij zou ontzorgen, maar ik heb een karrevracht aan huiswerk nu”.

Doei Henk, tot volgende week. Ik ga je ook helpen, maar jij gaat eerst even nadenken!”

Categorieën:Bankzaken Tags: , , , , ,

2017: Doe eens wat voor een ander!

25 december 2016 Plaats een reactie

Normaal schrijf ik columns over financiële zaken. Deze keer wil ik echter een bruggetje slaan naar iets dat belangrijker is.

Voor velen zijn de afgelopen jaren, bewogen jaren geweest. De financiële onzekerheid heeft vaak de onderste lagen van de “Piramide van Maslow” ondermijnd.

Maslow

Voor degene die deze piramide niet kennen: Eerst heeft een mens behoefte aan eten en drinken, een dak boven zijn hoofd, veiligheid, vrienden, een complimentje en dan is het tijd voor iets onbaatzuchtigs.  Wat mij de laatste tijd opvalt, is dat ik veel mensen spreek die sowieso moeite hebben om “door te stromen” naar de hogere regionen van deze piramide.

Vaak hebben ze al te eten en te drinken, een mooi huis om in te wonen, de veiligheid van een prettige omgeving en een gezonde vriendenkring, maar toch komt daarna zelden het hogere bewustzijn. Liever nog gaan ze méér en luxer uit eten, kopen ze een groter huis in een nog prettigere wijk en gaan ze nog meer vrienden, vaker bezoeken. Mogelijk hopen ze daarmee extra waardering te krijgen. Ik gun ze dat van harte, alleen zo wordt de piramide breder, niet hoger.

Zou het voor nu een mooi voornemen zijn om écht iets voor anderen te betekenen, omdat je toch alles al redelijk goed geregeld hebt voor jezelf en jouw directe omgeving? Tevreden zijn is een mooi motto, anderen ook een tevreden gevoel geven misschien nog wel mooier!

Zo ben ik 9 jaar geleden als zelfstandig ondernemer begonnen en gun ik iedereen ook dat goede gevoel van vrijheid, onafhankelijkheid en eigen kunnen. Daarom vind ik het prettig om, met mijn expertise, mensen te helpen met het opstarten van hun eigen bedrijf. Goed, om met hen te praten over hun nieuwe doelen, nieuwe kansen en bewust los te komen van het verleden. Gewoon als hobby, maar vooral om mijn goede gevoel door te geven… “Mijn stokje door te geven”, zoals ik dat noem. Wanneer dan de inschrijving bij de Kamer van Koophandel een feit is en de nieuwbakken ondernemer zijn mouwen oprolt en in zijn handen spuugt, geniet ik van de energie die je dan terugziet bij de ondernemer in spé.

Jij hebt dat vast ook ergens, “een stokje om door te geven” aan anderen. Probeer het eens, kom er achter hoe hoog de piramide kan zijn en geniet van de energie.

Ik wens je een prachtig en energiek 2017 toe!

Wat als…….. patiënten klanten waren?

7 november 2016 Plaats een reactie

ziekenhuis

Deze week was ik weer eens in een ziekenhuis. Een vriend had een serieus auto-ongeluk gehad en lag nét 1 dag in het ziekenhuis. Het was geen fraai gezicht. Een jaap van een litteken onder zijn kin, ontbloot lijf met gekneusde ribben en een gebroken rechterpols in het (zeer strakke) gips. 

Nobody knows

Ik liep binnen in de eerste minuut van het bezoekuur, 16.01 uur. “Hé, Jaap. Hoe gaat het?” “Frank, jongen. Mijn vingers zijn paars, mijn ribben doen ontiegelijk zeer en hoe het met mijn pols is weet ik niet. Ik weet ook niet of ik vandaag geopereerd word, want de uitslag van de foto’s van gisterenavond zou ik vandaag voor 9.30 uur krijgen, maar die heb ik nog niet”.

Mind you…. Het is nu 16.02 uur. Jaap is nuchter, want ‘nobody knows’ of hij deze middag geopereerd moet worden of niet. Dus ook Jaap zélf begint paars te worden, maar dan van de honger.

Witte gewaden

In de hal lopen vele witte gewaden rond, dus trek ik de eerste de beste aan de mouw. “Kan iemand mij vertellen of mijn vriend vandaag nog geopereerd gaat worden of anders te eten krijgt”? “Oh, dat treft. We wilden nét onze ronde gaan lopen”.

De hele discussie zal ik jullie onthouden, maar de strekking was simpel. “Wij zijn de verpleegafdeling. De betreffende afdeling orthopedie had het druk, ziet u. Anders zouden ze wél gereageerd hebben. Noodsituaties. U begrijpt dat wel. Tóch? Dus dat wordt niets meer vandaag. U mag weer eten. Ik zal straks nog eens bellen en anders hoort u het morgenochtend weer”.

Vingers

“Maar mijn paarse vingers dan? Dat is toch niet goed?” probeert Jaap zelf nog. “Af en toe in uw vingers knijpen en als de kleur snel terugkomt, is er niets aan de hand”, zo stelt het oppergewaad gerust. “Daag”. Op 4 woorden na, een letterlijke weergave.

Wat als de patiënt een klant was, schoot er door mijn hoofd. Je ligt hier aangeslagen bij te komen van een serieus auto-ongeluk. En behalve de zeer aardige verpleegster die je wast en pijnstillers komt brengen, zie of hoor je niemand. “De andere afdeling” beslist. Snapt u? Uh, nee.

Beleid

Effen bellen naar collega’s en de klant informeren. Is dat geen beleid? Zit dat niet in de opleiding? Of is het witte gewaad zich niet bewust van de behoefte van zijn klant?

Ik kan slechts gissen. Maar ik weet zéker dat als een van de witte gewaden ooit zélf in dit bed belandt, hij of zij net zo verbaasd zal zijn als Jaap en ik tezamen.

KOMT EEN MAN BIJ DE DOKTER. JA, EN?

5 november 2016 Plaats een reactie

Je bent 50 geweest én man. Dan kun je last krijgen van een steeds groter wordende prostaat. Ik begon dat te merken wanneer ik met een volle blaas naast drie andere mannen in de toilet bij de urinoirs stond. Tegen de tijd dat ik mijn blaas geleegd had, was mij gezelschap al twee maal van gezicht veranderd.

Huisarts

Op naar de huisarts. Gelukkig heb ik een fijne huisarts. 100% vertrouwen. Goede kerel. Ik vertel mijn ervaringen met andere mannen in het urinoir. De legale versie. “Gaat u maar even op uw zij liggen, meneer Wijn”. “Uh, wat?” Wanneer je dan die vriendelijke man een rubberen handschoen aan ziet trekken, oogt hij plotseling minder vriendelijk. “Dokter, ik begrijp nu wat er gaat gebeuren, dat zal nodig zijn, maar ik heb nog een vraag. Zou u die grijns van uw gezicht kunnen halen?” Hij heeft namelijk ook humor…

Het was duidelijk. Mijn prostaat was groter dan normaal. En zo’n ding blijft groeien, zo begreep ik. Omdat we dezelfde humor hebben, vraag ik hem ook nog “Of dat straks problemen gaat geven met slikken”. Ook zijn dag was weer goed.

Pilletje

Om op een simpele wijze dit probleem te tackelen, schrijft mijn huisarts een pilletje voor. Een pilletje dat maakt dat de plasbuis wat wijder wordt. Het helpt. Alleen de bijwerking die slechts voorkomt bij minder dan 1% van de gebruikers, dient zich bij mij aan. Alsof een duiveluitdrijver een houten wig in je hart ramt. Ik dacht even dat ik dood ging. De pil blijkt erger dan de kwaal.

Ziekenhuis

Uiteindelijk verwijst de huisarts mij door naar het ziekenhuis, afdeling Urologie. Na de intake maken wij een vervolgafspraak. “Meldt u zich om 8.00 uur ’s morgens met een volle blaas, meneer Wijn. Dus veel water drinken. Op een speciaal toiletblok meten we dan de straaldruk en kunnen we een beginanalyse maken”.

’s Ochtends voor het douchen, tijdens het douchen, na het douchen en in de auto op weg naar het ziekenhuis giet ik het ene na het andere bidon achterover. Mijn blaas is vol! De verkeersdrempels lijken dan hoger dan normaal, remmen voor het rood verkeerslicht is een opgave en uitstappen op de parkeerplaats is een hele toer. Liever de lift dan de trap en de laatste honderd meter tot aan de balie van de wachtkamer is een marathon.

Net voor de finishlijn hoor ik een gezaag en geklop? Wanden zijn afgezet met houten planken. De dame bij de finishlijn vraagt vriendelijk naar mijn naam. “Ach. Meneer Wijn. U komt voor de plastest. U zult wel gezien hebben dat we stevig aan het verbouwen zijn. De druk WC wordt vervangen. U kunt vandaag niet terecht!”

Met mijn hoofd schuin naar achteren probeer ik al gorgelend aan te geven dat ik een volle-blaas-probleem ervaar. Gelukkig is de dame een rot in het vak en ziet in een oogopslag mijn acute probleem. “De gewone toiletten zijn dertig meter rechtdoor. Die dertig meter zijn de langste dertig meter die ik me kan heugen. Twintig minuten later (prostaatproblemen bij een volle blaas zijn het ergst) kom ik voldaan terug. De tijd die ingepland stond voor mijn testjes wil ik toch ten volle benutten. Ik vraag de dame in kwestie of zij altijd de patiëntendossiers pas open slaat als deze voor haar neus staat.

Tip

Een niet-begrijpende blik is mijn oogst. “Had u de eerste vijf patiënten van deze ochtend niet alvast om 7.30 uur kunnen afbellen?” Een logische vraag toch? Dossiers zijn immers eigenlijk mensen. Mensen met agenda’s. Mensen die graag geïnformeerd willen zijn. “Zo werken wij hier niet”, hapert ze nog voorzichtig.

Mijn tip aan haar. What about zelf nadenken en proactief de planning maken en patiënten/klanten benaderen, is dat hier verboden?

Advies

Mijn adviesbriefje aan de Voorzitter van hun Raad van Toezicht viel binnen vier dagen op de mat van het afdelingshoofd. Ik werd proactief gebeld met de mededeling dat de procedures zouden worden aangepast om dit soort simpele misverstanden in de toekomst te voorkomen. In alle rust accepteerde ze mijn ongevraagde adviezen. Ze was niet eens pissig.

Categorieën:Humor, Inspirerend Tags: , , ,
%d bloggers liken dit: